Lees voor

Column Seibels: Klaas ging, Claus komt…

07-12-2011 00:00
0 reacties

Dozenschuiver Klaas heeft nog niet het veld geruimd of dozenschuiver Claus heeft zijn plaats al ingenomen. Beide (schijn)heiligen zijn herkenbaar aan de decorstukken zodat de consument weet met welke Sint of Santa hij te maken heeft. Verder zijn er nog een aantal opmerkelijke verschillen. Zo praat Klaas voortdurend een beetje uit de hoogte en houdt hij er geheel feodaal een aantal knechten op na, die hij -volstrekt fantasie- en eerloos- voor het gemak allemaal Piet noemt. terwijl Claus het helemaal alleen doet: Hohohoho!
In de loop der tijden is het beide schijnheiligen blijkbaar voor de wind gegaan. Dit kunnen we al afleiden uit het requiem 'O, kom er eens kijken, wat ik in mijn schoentje vind...' Kijk, daar ging het om. Ten eerste was de zanger zo blij met wat er plotseling in zijn schoen te vinden was, dat hij iedereen uitnodigde om daar eens naar te komen kijken. En dan...De dankbaarheid wordt duidelijk in de tweede regel 'wat ik in mijn schoentje vind'. In zo'n schoentje kan natuurlijk helemaal niks als je dat gaat vergelijken met de zakken vol die tegenwoordig in de gang gekwakt worden.
Dat die Klaas nog komt, mag een wonder heten. Kon hij vroeger een kind blij maken met een chococoladekikker en een spelletje Pim Pam Pet, dan was dat allemaal budgettair nog wel te overzien. Maar vandaag de dag wordt van Klaas verwacht dat hij iPod, iPads, Iphone 4 Steve's en Android-gestuurde tablets in de huizen aflevert.
Het feest van de hebzucht. Dat is het. Neem nu de volgende versregels:
,,Sinterklaas is jarig! 'k Zet mijn schoen vast klaar...''. Zo hebberig! Die Klaas is de enige persoon die cadeautjes geeft als hij jarig is, verder is er geen enkele haar op welk mensenhoofd dan ook die er maar aan denkt om cadeautjes uit te delen alleen maar omdat hij jarig is. Gekkenwerk zouden we dat noemen. Een gebakje en een borrel kunnen ze krijgen! Maar we maken wel gebruik van die argeloze gekke Klaas. Misbruik maken van een hoogbejaarde seniele man noem ik het.
Ooit bezaten de meeste kinderen niets, maar dan ook helemaal niets. Maandenlang keken ze vooruit naar de dag dat ze een chocoladeletter zouden krijgen. Deze letter werd dan in 100 stukjes gebroken, zodat ze tot aan de Pasen aan Klaas konden denken. Nu moet de iPod in januari alweer vervangen worden omdat dan de versie 45.9 uitkomt en zonder die versie valt blijkbaar niet te leven.
'Nou Kas', hoor ik enkele van u verzuchten, 'jij gunt die kinderen zeker niks'. En dat beste lezers is nu precies volstrekt onwaar. Ik gun de kinderen de tevredenheid van het niet-krijgen, het dagelijkse geluk van het gezin en de blije toetjes van een eenvoudige, maar gemeende gift.
En voor alle kinderen die na het vertrek van Klaas te maken krijgen met nieuwe hebzucht, is daar nog ene Claus, die het maar al te vaak nog even dunnetjes overdoet. Bij dat iPodje of iPadje hoort nog een tasje, een betere batterij of andere meuk die je helemaal niet nodig hebt. Gelukkig is het binnenkort Kerstmis, het feest van Santa Claus. Hohohoho!