Harderwijkse Manon Overdijk wil na uitzichtloze situatie door hersenschudding ervaring doorgeven

HARDERWIJK In plaats van een bezoek aan het GLOW Festival in Eindhoven ging voor Manon Overdijk in november 2021 letterlijk het licht uit. Een botsing met een scooter bezorgde haar een zware hersenschudding. Van vol in het leven staan naar een ‘gebroken duif’ die nergens meer kwam en niks meer deed. Een revalidatie van ruim anderhalf jaar volgde.

Overdijk, op 13 september 30 jaar geworden, is sinds een jaar weer helemaal klachtenvrij. Zij wil haar ervaringsverhaal delen en met tips ook andere mensen helpen.

12 november 2021 was de dag die het leven van Manon Overdijk uit Harderwijk, toen 27, op z’n kop zette. Zij was in Eindhoven om met haar zusje naar het GLOW Festival te gaan. Op de fiets onderweg naar het centrum ging het mis. „Er kwam een scooterrijder luid toeterend en schreeuwend op ons af. Hij wilde in een bocht inhalen en reed op de verkeerde weghelft. Hij schoof onderuit en in zijn val nam hij ons mee. Ik stootte mijn hoofd keihard op het stuur en lag onder de fiets. Mijn zusje viel ook en had een bloedneus. Omstanders hielpen ons overeind en die jongen – die ook teveel gedronken had - werd geboeid meegenomen naar het politiebureau. Ambulancepersoneel bekeek mij en zei dat ik een hersenschudding had. Als ik misselijk werd moest ik naar de huisarts.”

Overdijk schatte toen nog niet de ernst van de situatie in. „We gingen terug naar huis, ik had barstende koppijn en nam een glaasje wijn. De volgende dag reed ik met de auto naar huis. Dat hele weekend leefde ik op adrenaline. Op maandag moest ik een belangrijke digitale presentatie geven – het was in coronatijd. Daarna begon de misselijkheid en het overgeven en ging het elke dag slechter. Mijn omgeving zag mij afdruipen.”

Ze kon geen prikkels meer verdragen. „Geluiden van vogels waren veel te heftig, ik moest oordoppen in en een zonnebril opzetten tegen het licht. Zelfs douchewater dat op de grond klettert was teveel en een gesprek met achtergrondgeluid kon ik niet voeren. Mijn hersenen en zintuigen waren compleet overprikkeld en ik had mijn emoties niet onder controle. Ik kon boos worden of huilen om niks, was lamgeslagen en oververmoeid. Ik moest heel veel slapen. Maar de huisarts zei dat ik er na zes weken rust weer zou zijn.”

Daar kwam echter niks van terecht. Een bezoek aan de neuroloog gaf geen uitsluitsel  - op de scan was niets te zien - en hoewel de ergotherapeut haar door een puntentelling wel leerde omgaan met het gebrek aan energie, was de situatie uitzichtloos.

„Na een jaar zei de revalidatiearts dat ik nooit meer beter ging worden. Dit was mijn leven, daar moest ik mij bij neerleggen. De reguliere zorg kon niks meer voor mij doen. Dat was geen leven, dat accepteerde ik niet.”

Een tip van een osteopaat bracht enige verbetering. „Ik nam meer gezonde vetten van zalm, avocado en noten en liet cafeïne, suikers en alcohol staan. Zo ging ik van twee naar vier uur energie per dag. Dat was fantastisch, want ik was al dik een jaar ziek.”

HERSTEL

In haar zoektocht naar herstel zette een kleinschalige trainingspraktijk voor hersenletsel in Amsterdam haar definitief op het goede spoor. „Sensori is een praktijk voor mensen met een post commotioneel syndroom, wat je hebt als je langer dan drie maanden last hebt van een hersenschudding. De tip kreeg ik van een collega. In januari 2023 heb ik bij Sensori een vierdaagse training gedaan om mijn autonome zenuwstelsel tot rust en in balans te brengen. Dit is een reflex van je lijf die je in vecht, vlucht of ruststand zet. Ik stond door het ongeluk chronisch in de vecht-vlucht stand en was daardoor overprikkeld. Het was een eyeopener. De eigenaresse van de praktijk had hetzelfde meegemaakt als ik en is in Utah hersteld. Binnen tien minuten wist ik dat deze vrouw precies wist hoe ik mij voelde. Ik kon gaan werken aan mijn herstel en had daar weer grip op. Daarvoor was het alleen maar wachten. Ik moest mijn ademhaling trainen op een hometrainer, rekensommen maken op een balansbord en een bal gooien, met irritante muziek op de achtergrond. Dit deed ik vijf dagen in de week een uur per dag. Na zes weken ging ik vooruit en ging het herstel steeds sneller. Waar ik voorheen een paar dagen moest bijkomen van een verjaardag, was ik nu de volgende ochtend hersteld. Ook mijn hoofdpijn verdween en na zes maanden was ik volledig hersteld.”

NIEUW LEVEN

In mei 2023 kon Overdijk voorzichtig weer werken. In de zomer van vorig jaar bezocht ze voor het eerst weer een festival. „Zonder hoofdpijn, oordoppen of zonnebril. Het voelde als tweede kans op leven.”

Nu zij hersteld is, wil Overdijk haar ervaringen delen. „Per jaar lopen 140.000 mensen in Nederland een hersenschudding op en 10-30% herstelt daarvan niet binnen drie maanden. Toen ik hersteld was belde ik de eigenaresse. Nu werk ik met haar samen om zo veel mogelijk mensen te helpen die in dezelfde situatie zitten.” Het is een semi-carrièreswitch: Overdijk blijft naast dit werk bij Sensori projectmanager voor Stichting Knarrenhof: hofjes met levensloopbestendige woningen voor mensen die naar elkaar om willen kijken.