Meedoen, nieuwe column van Jelle Riet over Putten, dorp van aanpakkers

In Putten hebben we eigenlijk niemand nodig. We doppen onze eigen boontjes wel. Je hoeft de gemeentegrenzen niet over, want alles is voorhanden. We hebben genoeg supermarkten, mooie speciaalzaken, een bibliotheek, zwembad, station, musea, theater en zelfs een filmhuis. De politiek is stabiel en de ambtenaren zijn opvallend vriendelijk. Het is fijn wonen. Maar we doen het graag zelf, in ons eigen dorp.

Dat zie je ook in de regiopolitiek. Jaren geleden stapte Putten al uit de samenwerking met Harderwijk, Ermelo en Zeewolde (Meerinzicht). Onlangs volgde het afscheid van de uitvoeringssamenwerking met Leusden, Bunschoten en Nijkerk (BLNP). We kunnen het beter zelf, is de gedachte. En eerlijk is eerlijk: veel lukt ons ook prima alleen. Putten is een dorp dat van aanpakken weet.

Toch leerde ik, sinds ik hier woon, dat ‘zelf doen’ iets anders is dan ‘niemand nodig hebben’. Binnen no-time was ik jeugdouderling en zat ik in het bestuur van de VPCO Putten. Ik mocht de Lichtjestocht openen en ben inmiddels vaste klant bij de echte Puttense speciaalzaken. Je hoeft hier je vinger maar op te steken en je kunt meedoen. Maar wie liever gewoon rustig woont zonder direct te integreren, mag dat net zo goed. Het kan hier allemaal naast elkaar bestaan.

Laatst had ik vóór het weekend een bewijs van inwoning nodig voor een van onze pleegkinderen. Vrijdagochtend had ik nog niets gehoord en belde ik wat ongerust naar het gemeentehuis. Na een keer doorverbinden had ik de betreffende ambtenaar zelf aan de lijn. Waar ik precies woonde, vroeg ze. “Oh, dat is naast dat voetpad dat iedereen als fietspad gebruikt toch? Ik fiets vanmiddag na m’n werk wel even langs. Dan doe ik het in de bus.” En zo gebeurde het. Ik was met stomheid geslagen. Zó persoonlijk en dichtbij was de dienstverlening in mijn vorige gemeente niet. Bijzonder is ook het hoge aantal goede doelen in Putten. Er zijn alleen al meer dan negenentachtig stichtingen met een ANBI status.

Het dorp is groot genoeg om je eigen gang te gaan en klein genoeg om er snel bij te horen. Dat geldt voor de inwoners, maar misschien ook wel voor de gemeente zelf. Zelfstandig waar het kan, samenwerken waar het moet. Dit dorp laat me zien wat meedoen is. Meedoen is niet alleen: je vinger opsteken als er iets wordt gevraagd. Meedoen is ook je hand uitsteken als je ziet dat er nood is bij je buren – zelfs als die in Ermelo, Nijkerk of ergens ver daarbuiten wonen.

Jelle Riet

Lees ook

Column Jelle Riet: hoofdpijndossiers