Columnist Pieter van Heiningen geniet met volle teugen van de natuur rondom Putten: ‘De natuur bepaalt de kleur’

PUTTEN Wat me zo aanspreekt van de Veluwe is de natuur. Vaak fiets ik door de lommerrijke bossen rondom Putten. Of langs de heidevelden, die straks weer paars kleuren.

Vroeger, toen ik nog een tiener was, verbleven we in de zomervakantie een week of vier in Nunspeet. We hadden dan een deel van een huis gehuurd van waaruit we allerlei uitstapjes op de fiets maakten.

Zo leerde ik de Ossenstal in Epe kennen en zwierven we over de Renderklippen. Een andere keer reden we over het Eibertjespad naar Vierhouten. We bekeken de Bottervloot van Elburg, waar we een ijsje of gerookte paling aten.

Bijzonder was een fietstocht via Drie naar Putten. Onderweg moesten we van mijn vader echt het Solse Gat zien. Dat was volgens hem zo bijzonder. Tegenwoordig is het een kleine plas half verborgen tussen laaghangende bomen en struiken, die de oever bedekken.

Dat was toen wel anders. Het was een brede en nogal diepe plas, die op bepaalde plekken bedekt was met eendenkroos.

We zetten onze fietsen neer tegen enkele bomen, die zich daar prima voor leenden. En liepen richting het Solse Gat. Aan de overkant was een gezin uit Amsterdam, dat zich de ogen uit keek. Met verbazing zagen we, dat één van hun kinderen juichend naar beneden rende om over het ‘groene gras’ te rennen. 

Wij wisten wel beter.

En ja hoor, aangekomen bij het ‘groene gras’ verdween het kind al snel tot aan het middel in het donkere water. Een luide gil echode door het bos. Verschrikt keek iedereen op. Voordat we wat konden doen, had haar vader haar uit het vieze water gehaald. Druipend en onder het eendenkroos zittend stond het meisje verdrietig op de kant. Hun uitje zat erop.

‘Ja’, zei mijn vader, ‘dit is nu het Solse Gat en geen grasveld’. 

Na het nuttigen van wat broodjes en meegebracht drinken, stapten we weer op en reden we door het ‘Bos van de Dansende Bomen’ naar Putten. Bij een ijskraampje tegenover de Oude Kerk aten we een heerlijk ijsje. Uiteindelijk kwamen we weer moe en voldaan aan op ons logeeradres in Nunspeet.

Sinds 2019 woon ik samen met mijn vrouw in Putten en wel in Huinen. We genieten van de vrijheid, de natuur en van Putten. Ik kan u wel zeggen, dat we het bijzonder naar onze zin hebben en niet meer weg willen. Want Putten is een dorp waar gelukkig de natuur de kleur bepaalt.

Pieter van Heiningen