Gewoon niet d

Gewoon niet doen alsjeblieft?!Terwijl ik met de uitvaartbegeleider en de naasten naast het geopende graf sta, komt er een mevrouw de begraafplaats oplopen. Tasje bij zich met wat tuingereedschap en plantjes.

‘Mijn’ familie krijgt het te kwaad bij hun geliefde die zij moeten achterlaten. Het verdriet is diep en kwam onverwacht. Inmiddels loopt de mevrouw met haar tasje door en stopt twee graven voorbij ons. In gedachten staat ze bij haar overleden geliefde.

Gelijk verandert de dynamiek bij ‘mijn’ familie. Tranen worden gedroogd, een ongemakkelijke blik opzij geworpen. Het moment voorbij. 

Afgelopen week sta ik bij een ander geopend graf. De naaste familie dichtbij, een grote groep familie en belangstellenden in een halve kring eromheen. Achter het open graf een pad met andere graven. Kalmpjes komen er twee fietsers voorbij, al zoekend. Op hooguit drie meter afstand van het geopende graf gaan ze voorbij, in het volle zicht van iedereen.

Tijdens afscheidsdiensten op de natuurbegraafplaats wordt het terras voor de glazen pui van de aula afgesloten. Natuurlijk zijn er mensen die vinden dat ze daar toch mogen zijn. Doodgemoedereerd, het hondje aan de lijn, werpen ze een blik naar binnen terwijl oma geëmotioneerd toekijkt terwijl de kleinkinderen hun kaarsje aansteken voor opa. 

En ga zo maar door. De meeste van deze mensen hebben waarschijnlijk niet door dat ze iets verstoren. Zijn zich waarschijnlijk niet bewust van de impact van hun aanwezigheid. En misschien ben ik wel een grote zeurpiet dat ik me hieraan stoor, gevalletje beroepsdeformatie?

Maar kom op lieve mensen, leef je even in. Wees bescheiden, stap even naar de achtergrond. Je hoeft niet alles te zien. Wij staan daar niet lang en jij bent ook ooit in de gelegenheid geweest ongestoord afscheid te kunnen nemen (hoop ik). Of zult dat ooit zijn.

Wees lief voor elkaar, heb geduld en doe soms even een stapje achteruit. Alvast bedankt daarvoor!