De oud-Puttenaar was niet bang om het avontuur aan te gaan. ,,Ik ben zelf chemicus en in Zwitserland zitten zeer veel chemische bedrijven. Ik had vrij snel een baan gevonden bij Rolic in Allschwil wat tegen Bazel aan ligt. Hier werk ik in een laboratorium om nieuwe producten te maken die gebruikt worden in beeldschermen voor tv's en mobiele telefoons.''

[ETEN] Blotzheim heeft volgens Van Losenoord wel wat weg van Putten. ,,Het dorp ligt in een gebied met veel agrarische activiteiten en bossen eromheen. Het leven is wel anders. De eetgewoontes zijn anders. Twee keer warm eten op een dag en 's avonds pas laat eten. Dus een boterhammetje tussen de middag kennen ze hier niet. Ook nemen ze hier uitgebreider de tijd om te eten. Eigenlijk draait alles hier om eten. In Nederland ga je bij iemand op visite, gewoon of op een verjaardag of zo en begin je met koffie en een koekje. Daarna wat anders te drinken en wat chips of zo. Hier gaan mensen bij elkaar eten en zit je de hele middag of avond aan tafel. Bijvoorbeeld met oud en nieuw krijg je om 12.00 uur pas het hoofdgerecht.''

Het schoolsysteem in Frankrijk verschilt behoorlijk van dat in Nederland. Kinderen gaan met drie jaar naar school en leren meteen lezen en schrijven. ,,'s Middags houden ze vaak siesta tijdens schooltijd'', vertelt Van Losenoord. ,,Na drie jaar kleuterschool, gaan de kinderen vier jaar naar de basisschool. Daarna volgen nog vier jaar college en tot slot vier jaar lyceum.''

De opvang van de kinderen is in Frankrijk ook anders geregeld. ,,Je hebt hier oppasmoeders die een aantal kinderen onder hun hoede nemen bij hun thuis. Zij halen en brengen de kinderen naar school. 's Avonds pik je je kind dus op bij de oppasmoeder. Ook is het mogelijk dat ze naar een soort van naschoolse opvang gaan. Hier gaat dan een grote groep heen. Deze organisatie organiseert ook opvang in de vakanties en op de woensdagen waarop de kinderen vrij zijn, waar iedereen naartoe kan.''

Er is geen kip op straat en geen auto die langsrijdt

[DOODSE STILTE] Van Losenoord is inmiddels aardig gewend aan zijn leven in Frankrijk. Maar ook het leven daar ziet er door de komst van het coronavirus compleet anders uit. Het huis van Van Losenoord ligt in een van de brandhaarden van Frankrijk. De ziekenhuizen zijn in het gebied overvol. Duitsland en Zwitserland nemen al patiënten over en inmiddels is er ook al een militair noodziekenhuis opgezet. ,,Inmiddels zitten wij in een lockdown, dus thuis opgesloten. Het is een beetje een onwerkelijke wereld, er is geen kip op straat en geen auto die langsrijdt. Normaal met mooi weer zien we hier veel wandelaars, het speelpark is vol met kids en nu hangt er een doodse stilte. Vliegtuigen zijn er ook al bijna niet meer. Je moet papieren hebben om naar het werk te mogen, voor boodschappen en zelfs doktersbezoek. Onnodig je op de weg te bevinden kost je een boete. Boodschappen halen doe je voor de hele week, want het is niet de bedoeling dat je elke dag gaat. In een aantal steden is er zelfs al een avondklok ingesteld. Sociale contacten zijn verboden. Wij hebben geen familie hier en dat is nu misschien maar goed ook, want het lijkt me erg zwaar niet meer even bij je ouders op de koffie te gaan. Het biertje bij vrienden halen we wel weer in! Voor de kids is het zwaar. Niet meer hun vriendjes zien, niet meer sporten. in het begin werd het gezien als vakantie maar nu valt het toch tegen.''

De oud-Puttenaar moest de afgelopen weken nog gewoon werken. Dat viel niet mee nu de grenzen worden bewaakt. ,,Het kostte me twee uur afgelopen week. Je moet een bewijs van het bedrijf hebben dat je moet werken om de grens te mogen passeren.''

Van Losenoord ging als kind naar de Van Damschool. Hij zat in een kleine klas en werd altijd ingedeeld bij andere klassen. Hij woonde naar eigen zeggen in een mooie buurt waar veel kinderen woonden. ,,Er was altijd wat te doen op straat. We hadden zelfs onze eigen buurtvereniging Marpibema.'' Als hij terugdenkt aan zijn jeugd is er naast het hutten bouwen, kastanjes zoeken in het bos, het schaatsen op de Vijverhof, het zwembad, de avondvierdaagse, de sportmarathon en later de trekkertrek één specifieke herinnering die hij nooit meer vergeet: ,,De TROS kwam een uitzending doen op het Marktplein en het A-team was erbij. Dat was toen een super populaire serie op tv. Er werd toen een stelletje gesnapt in de kerk en daarna werd zoiets nooit meer georganiseerd.''

Dat spontane binnenvallen bij iemand is toch wel typisch Puttens

De Puttense zondagen mist Van Losenoord niet. Hij vond die meestal maar saai. ,,Er was werkelijk echt niets te doen.'' Zijn familie mist de oud-Puttenaar wel. ,,Al mijn opa's en oma's leven nog en mijn ouders en een broertje en zusje wonen nog in Putten. Het was bij mijn ouders altijd de zoete inval dus er was bijna altijd wel iemand over de vloer. Dat spontane binnenvallen bij iemand is toch wel typisch Puttens, dat heb ik nergens anders meegemaakt.'' Om de twee jaar komt Van Losenoord met zijn gezin rond Kerst twee weken naar Nederland om dat te vieren dat met de hele familie. Daarnaast komt hij voor speciale gelegenheden zoals jubilea over uit Frankrijk. ,,Met het vliegveld om de hoek is dat goed te doen.''

[Ook in deze rubriek?]

Woont u ook al langere tijd in het buitenland en wilt u graag een keer deel uitmaken van deze rubriek? Of kent u iemand die vanuit Putten is geëmigreerd naar het buitenland en wilt u hem of haar graag aandragen voor deze nieuwe rubriek? Neem dan contact op met de redactie via: puttenaer@bdu.nl.

Door: Marieke Michielsen