Vanmorgen (14 maart, red.) werd ik wakker en ik dacht: wat gebeurt hier? Ik kan na zes weken ineens dieper ademen. In een groepsapp heb ik geschreven dat God het zijn beminden blijkbaar in de slaap geeft. Wat een strijd was het, tjongejonge. Dus geniet ik er nu echt van."

Liz Berghuis is een gelovig vrouw. Ze is getrouwd met Antonio. Samen hebben ze negen kinderen en twintig kleinkinderen. Ze runde zestien jaar lang haar eigen praktijk en doceerde Sociaal Psychische Problematiek (SPP) aan de politieacademie. Ook schreef ze de boeken 'Je doet er toe!' en 'Ik Ferdinand'. Bovendien gaf ze workshops en lezingen over geestelijk lijden en de mogelijkheden tot herstel.

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke en spraakmakende verhalen uit de regio.

BENAUWDHEID ,,De arts wilde me doorsturen naar het ziekenhuis, maar ik ben risicopatiënt en ik zag het beeld al voor me, in al die drukte met artsen die eigenlijk geen tijd voor je hebben. Daarom heb ik geregeld dat ik thuis werd begeleid, mits ik zou verdrinken in benauwdheid. Dan kon ik 112 bellen. Die momenten zijn er geweest, maar ik wist toch zeker dat ik bij mijn maatje in de luwte wilde blijven. Het herstel kan nog lang duren, maar ik merk nu wel een kentering."

Het zijn beren van jongens, maar zij werden ook doodziek. Ze lagen op de vloer te happen naar lucht

Liz heeft stents in haar hart en raakte een borst kwijt aan kanker. Begin maart 2020 viel ze ook nog ten prooi aan het beruchte coronavirus dat dit voorjaar onze planeet in zijn greep houdt. ,,Ik was al even niet lekker, maar herkende de corona nog niet. Naderhand konden we traceren waar eerst mijn man het virus opliep en vervolgens mijn drie sterke zoons. We kregen als gezin ineens de volle laag. Het zijn beren van jongens, maar zij werden ook doodziek. Ze lagen op de vloer te happen naar lucht. Wat een toestand. Daarom vind ik het een wonder dat ik het overleefd heb. Mijn man en zoons zijn ook alweer op de been."

PIANO EN LIEDJES De Voorthuizense kreeg hoestaanvallen, had hoge koorts, ze had last van veel slijmvorming, een dikke keel, een verstikkend gevoel, geen geur, geen smaak en een oppervlakkige ademhaling. ,,Ik ben uitgeput, maar ik leef en ben nog steeds bij mijn lieve man (lacht). We hebben het samen goed gedaan." In het boekje beschrijft ze dat Antonio vaak achter de piano kruipt en liedjes voor haar zingt, ook omdat ze zelf zo van zingen houdt.

,,Het was verschrikkelijk. Ik was nog zieker dan toen ik vroeger een chemokuur onderging. Het ene moment denk je dat je iets opkrabbelt, maar een uur later slaat het weer toe. Dit proces verloopt heel grillig." Liz kreeg goede tips, om vooral geen melkproducten te drinken, maar wel dingen als verse gember gebruiken. De ademhaling vanuit de buik heeft een positief effect. ,,En gebed en zang."

Haar uitgever Triple Boeken had al contact met haar voor een ander (derde) boek van haar hand. Die deed de suggestie om nu eerst haar belevenissen over deze vreselijk zieke tijd te publiceren, omdat de schrijfster hierover in haar dagboek al veel had opgetekend. ,,Zo ging het balletje rollen." Ze heeft hiermee één ding voor ogen: bemoediging van andere slachtoffers.

JOB UIT DE BIJBEL Tijdens haar ziekte ervaarde Liz twee krachten: de ene die haar probeerde te vellen en de andere die haar op de been hield. ,,Ik heb blijkbaar nog een soort taak te vervullen. Voortdurend had ik een innerlijke tweestrijd, waarbij ik me heb opgetrokken aan Job uit de Bijbel. Er staat geschreven dat de duivel alles van hem wilde hebben, zijn kinderen, zijn vee en ten slotte zijn lichaam. God staat het allemaal toe, maar zegt dat de duivel de ziel van Job niet krijgt. Daar heb ik me de afgelopen zes weken enorm aan opgetrokken. De duivel kan vanalles pakken en hij denkt dat hij heel wat is, maar God heeft het laatste woord."

Berghuis belandde nog net niet in het ziekenhuis, maar verbleef thuis. Mocht dat wel zijn gebeurd, dan wist ze welke keuze ze zou maken als een dilemma zich zou aandienen als er niet voldoende zuurstofapparaten zouden zijn. ,,Geef die dan alsjeblieft aan iemand die nog een lang leven voor zich heeft. De dokters moeten die moeilijke keuze dan niet maken, want wij als oudjes kunnen zelf ook kiezen. Dan staat het zweet wel in je oksels, want je denkt ook aan je kinderen en kleinkinderen. Maar het ging de afgelopen weken richting Pasen. Dan bedenk je je dat Jezus zelfs voor zijn vijanden ging sterven. Zo heb ik me er biddend doorheen geworsteld."

WONDERLIJK Liz bedacht dat ze niet in het ziekenhuis terecht moest komen en liever in haar boshuisje wilde sterven in de armen van haar man. ,,Dat is beter dan in de grote drukte en eenzaamheid van een ziekenhuis. Maar ik werd gedragen en het gaat nu ineens veel beter met me."

Antonio en Liz houden contact met zo'n zeventig mensen uit de hele wereld via een groepsapp, waardoor zij op de hoogte zijn van het ziekteproces van Liz. ,,Er zijn zoveel doden nu, als gevolg van dit virus. Je bidt voor de nabestaanden, maar tegelijkertijd zie je ook mensen genezen. Het is wonderlijk hoe God, dwars door de modder en verdrukking heen gaat."

Volgens haar zijn er op aarde twee krachten die zich laten gelden. ,,De duivel gaat rond als een briesende leeuw. Hij vermorzelt zowel gelovigen als ongelovigen. Volgens mij heeft hij het meest een hekel aan mensen die een beetje dicht bij God willen schuilen. De ellende komt over iedereen heen, maar God heeft het laatste woord. Zeker weten. Als ik enigszins in paniek raakte door de benauwdheid en me afvroeg wat me overkwam, beriep ik me toch weer op Hem. Vanaf mijn kindertijd heb ik nooit getwijfeld aan Zijn aanwezigheid. Dit virus is geen straf. God straft niet, maar Hij beproeft wel. Dat werkt volharding uit. Uiteindelijk mag je weer uitdelen. Eigenlijk vind ik Mark Rutte een kleine afschaduwing van God, want hij vraagt ons om vrijwillig te gehoorzamen aan de regels. Hij dwingt ook nooit en nodigt uit."

HARTVERSCHEUREND Tegelijk wil Berghuis geen mooi praatje afsteken. Ze beseft maar al te goed hoe verschrikkelijk deze tijd voor veel mensen is, omdat ze het zelf aan den lijve ervaarde. Ze beschrijft in haar boekje ook hoe ze de angst in de ogen van haar kinderen en kleinkinderen zag, terwijl de broodnodige knuffels juist uitgesloten waren. ,,Ze herkenden hun moeder en oma nauwelijks meer, want ik zag eruit als een vogelverschrikker. Dat gaat als een mes door je hart. Dan probeer je nog te lachen, maar ze kruipen achter moeders rokken en willen je niet zien. Dat is hartverscheurend. Maar dan lees je dat er zieke mensen op de intensive care liggen en alleen sterven. Dan ga ik maar voor die mensen bidden."

Waarom God ziektes als corona toestaat, is een vraag waar niemand uitkomt, vindt Berghuis. Ze is op de hoogte van de visies van diverse gelovigen, die soms alle kanten op gaan. ,,Hij is er en laat het toe. Maar Hij liet ook toe dat Zijn Zoon aan het kruis ging. Dat is ook onvoorstelbaar. We zien maar een stukje van het geheel, dat maakt je in zo'n periode heel nederig. Mensen snappen soms niet dat de duvel me - na mijn hartproblemen en de kanker - weer wilde pakken. Maar als ik nu zie wat God ermee gedaan heeft, dan is Hij echt de overwinnaar. Ik ben een taaie rakker, dat zegt mijn man ook. En ziektes en dood kunnen mij niet scheiden van de liefde van Jezus Christus, zegt Paulus. Dus raak je ook de angst voor de dood kwijt. Het verdriet en de angst in de ogen van mijn kinderen en kleinkinderen doen je nog veel meer."

'Zuurstof, belevenissen en gedachten van een corona-oma', Triple Boeken, Aalten info@tripleboeken.nl, www.tripleboeken.nl.

door Freek Wolff

...
Foto: ...
Het e-boek Zuurstof van Liz Berghuis.