Op de ochtend van 28 mei jl. is het feest in het huis van de zusters van het Zendings-Diaconessenhuis Bethanië in Amerongen. Een dubbel feest eigenlijk. Precies één jaar eerder verhuisden ze van hun oude naar hun nieuwe huis en op deze feestelijke dag is zuster Anneke precies 40 jaar bij ‘de zusters’ in Amerongen. Dat wordt gevierd binnen de leefgemeenschap waar zuster Anneke, haar zes collega-diaconessen en vier gezinnen wonen. Helaas stond het coronavirus een grotere viering van het jubileum in de weg.

SURINAME Vóór Anneke Kempers in Amerongen kwam wonen, in 1980, werkte ze als verpleegkundige op een zendingspost in de jungle van Suriname. In het rivierdorpje Kawem Hakan (hoge Plaats), op de grens van Suriname en Frans-Guyana, verbleef en werkte ze zeven jaar: ,,Zo groen als gras was ik. 21, net klaar met de opleiding tot verpleegkundige aan de tropenopleiding in Rotterdam. Binnen vier maanden was ik in Suriname. In een nederzetting woonden daar een kleine 500 indianen. Ik was daar als zendeling, onderwijzeres en verpleegkundige. Naast een schooltje en een landingsbaan was er een kleine kliniek. Eens per kwartaal kwamen daar een arts en een tandarts, de rest deed ik zelf. In de jaren dat ik er was, leidde ik mensen uit de lokale stam op tot medisch assistent. Het was een mooie tijd, met veel bijzondere indrukken. Zo heb ik meer dan 50 bevallingen geleid. Ik ga er nog 1 à 2 keer per jaar naartoe, ik was net voor de coronacrisis uitbrak weer terug. Ik help nog als er vragen zijn, maar ben er verder gewoon op bezoek. Hopelijk kan het snel weer.”

In mijn hoofd was ik bezig met een nieuw avontuur in Brazilië, maar ik wist dat ik toen geroepen werd naar die plek in Amerongen.

ROEPING Na zeven jaar zat het werk voor Anneke er op in Suriname: ,,Dat was eind jaren zeventig. Mijn taak was volbracht en ik wilde op zoek naar iets anders. Eigenlijk had ik me voorgenomen om zendingswerk in Brazilië te gaan doen. Ik wist dat men in Nederland zocht naar diaconessen, maar dat zag ik niet zitten. In Amerongen deed ik mee aan een kamp en ik vond dat maar niks. Maar ergens van binnen voelde ik toch iets. Tijdens een kerkdienst die ik bijwoonde werd een tekst uit Mattheus 16 gelezen. ‘Want wat baat het een mens, als hij heel de wereld wint en schade lijdt aan zijn ziel?’. In mijn hoofd was ik bezig met een nieuw avontuur in Brazilië, maar ik wist dat ik toen geroepen werd naar die plek in Amerongen. Dat moment was mijn roeping, beslissend voor mijn keuze. Ik zou zuster worden in Amerongen. Later hoorde ik van veel zusters dat zij zo’n zelfde moment hadden ervaren.”

VREDE De keuze viel Anneke niet licht: ,,Het was een lastige keuze, een keuze voor het leven. Een keuze ook voor een leven zonder gezin. Uiteindelijk krijg je daar vrede mee. Maar elke weg is er eentje met hobbels en verleidingen, ook bij mij. Maar als je trouw belooft, ben je daar loyaal aan en gooi je soms een deur dicht.”

,,De eerste tijd was flink wennen”, gaat zuster Anneke verder. ,,In Suriname had ik mijn eigen boontjes gedopt, een hele kliniek opgebouwd. Ik was er zelfstandig geworden, iemand met aanzien. In Amerongen was ik zuster nummer 86, een jonkie nog. De oudere zusters waren streng en ik voelde me bekeken, ik miste mijn kliniek in Kawem Hakan heel erg. Op de juiste momenten kwam toch weer die regel uit Mattheus voorbij. Samen met mijn roeping en loyaliteit aan mijn keuze, was dat steeds genoeg om door te zetten.”

Het was een lastige keuze, een keuze voor het leven. Een keuze ook voor een leven zonder gezin. Uiteindelijk krijg je daar vrede mee.

EIGEN PLEK De jaren daarna veroverde de jonge zuster Anneke haar plek in het Zendings-diaconessenhuis. Collega zuster Greet Verhoeven: ,,De laatste 36 van 40 jaar was ik collega van Anneke, dus we hebben veel meegemaakt samen. Ik merkte dat het voor haar gedreven persoonlijkheid niet altijd eenvoudig was zich neer te leggen bij de wil van de oudere zusters. Anneke was kritisch, vroeg vaak waarom iets zo moest. In dat opzicht verschillen we wel. Ik schikte me sneller naar de bestaande structuren. Ik denk dat Anneke vooral op haar plek kwam toen ze buitenshuis in het conferentiecentrum kwam te werken. Daar bloeide ze op, ze is een zeer hartelijke gastvrouw. Het creëren van een eigen plek, met eigen verantwoordelijkheden was haar natuurlijk niet vreemd, waarschijnlijk kon ze daarom zo goed haar ei kwijt tijdens de conferenties, bijbelstudieweken, stilteweekenden en jeugdkampen.”

CHATGROEPEN Na het werk voor het conferentiecentrum, werkte Anneke nog veel buitenshuis. Bijvoorbeeld bij het azc in Overberg voor computerhulp en taallessen: ,,Voor de lockdown vanwege het coronavirus, werkte ik nog gemiddeld een uur of zes per dag buitenshuis en thuis was veel te doen in de leefgemeenschap. Nu kom ik niet noodgedwongen veel meer buiten de deur. Ik besteed ongeveer vier uur per dag aan chatgroepen, via Global Wize. Daar spreek ik mensen die hulp nodig hebben en waar we dan voor bidden. Vaak is een luisterend oor al heel wat. Diezelfde rol hoop ik ook lokaal te kunnen spelen nog. Ik ben altijd in voor een goed gesprek met eenzame mensen, migranten of iemand die zomaar langswandelt.”

door Wilco Willemse

De redactie selecteert, voor u, wekelijks een aantal belangrijke, spraakmakende of opmerkelijke verhalen uit de regio.

Wilco Willemse
Foto: Wilco Willemse
Zuster Anneke (roze rok) bladert nog vaak door haar fotoboek 'Suriname'.