Column Pieter van Heiningen: ‘Het beeld van het dodelijke ongeluk staat in mijn geheugen gegrift’

26 augustus 2024 om 12:00 Column

De afgelopen jaren gebeurden er tal van ongelukken op de N798. Soms met dodelijke afloop. De provincie toonde direct actie. Men kalkte strepen en cijfers op de oversteek. Gelukkig komt er een uitgebreid onderzoek. Ik denk dat menig ambtenaar nog nooit een dodelijk ongeluk heeft meegemaakt. De hulpverleners wel. Die zijn altijd als eerste ter plaatse en zijn getuige van onnodig leed. 

Het is lang geleden, maar het beeld is echter in mijn geheugen gegrift. Ik werkte toen als directeur aan een basisschool in Hengelo en kwam fietsend van mijn werk. Toen het verkeerslicht groen was, sloeg ik rechtsaf. 
Opeens hoorde ik een gil, gerem van een vrachtauto en toen was het stil. Ik keek om. Achter mij was een oudere vrouw op haar fiets overreden door een vrachtauto. Zij lag tussen de voorwielen.
Doodstil was het. Zonder na te denken gooide ik mijn fiets neer. Snel was ik bij haar en knielde neer.

,,Oh, mijnheer, help me”, kwam het over haar bleke lippen: ,,Ik heb zo’n pijn.”
Ik slikte, tilde voorzichtig haar hoofd iets op en deed mijn jack eronder.
,,Stil maar”, zei ik: ,,Het komt goed, hulp is onderweg.”

Minuten leken uren. Ik zag het bloed in haar grijze lokken, stukjes bloemetjesstof op het asfalt.
,,Ik heb het zo koud”, lispelde ze.
Ik kon alleen maar haar hand vasthouden.
Ze keek me aan, kneep in mijn hand en vroeg met een trillende stem: ,,Ik ga toch niet dood”?
Ik slikte en antwoordde: ,,Nee, hoor, het komt goed, de dokter is onderweg.”
Ik veegde haar haar uit de ogen. Haar ademhaling ging zwaar.
Eindelijk was de ambulance er, namen de verplegers het van mij over en stapte ik achteruit. Uiteindelijk werd de vrouw met loeiende sirene naar het ziekenhuis gebracht.

’s Avonds werd ik gebeld door een onbekende vrouw.
,,Ik wil u bedanken voor uw zorg, die u gaf in de laatste uren van mijn moeder.”
,,Ze is net overleden”, vertelde ze me snikkend. Ik was er stil van en antwoordde: ,,Ik heb niets gedaan en nu is uw moeder toch overleden.”
,,Mijn moeder vond het fijn dat u er was en haar hand vasthield, onze dank daarvoor”, zei de dochter. Ik was uit het veld geslagen en wist niet meer wat te zeggen.
Dus Provincie toon lef en pak dit pijnpunt aan: een mensenleven is het kostbaarste wat er is.

Pieter van Heiningen