Nunspeetse Desiree Dijk legt [kinderafscheid] vast

18 oktober 2024 om 12:21

Anderhalf jaar geleden is Desiree Dijk begonnen met deze niet-alledaagse vorm van fotografie. "Mijn werk loopt erg goed en daarin fotografeer ik mooie momenten van gezinnen en families. Het gaat natuurlijk ook soms mis. Dat kindjes niet goed op de wereld komen en ik wil nog meer bijdragen met mijn werk. Ik weet dat er een tekort aan fotografen is die dit doen. Toen heb ik me aangemeld bij een stichting die dat allemaal regelt.

De Nunspeetse legt uit dat er, ondanks al het verdriet, soms ook grappige moment zijn. "Bijvoorbeeld als ouders ontdekken dat de derde teen van hun kindje langer is dan de tweede teen. Dat is natuurlijk niet normaal, want in principe loopt het netjes in een rij. Het kindje heeft dat soms van de vader of moeder geërfd en dat is een stukje herkenbaarheid. Er wordt dus ook gelachen en het is niet allemaal verdriet wat je zou verwachten als je zo'n kamer binnenstapt."

LEEFTIJD We vragen naar de leeftijd van de overleden kinderen die Desiree Dijk tot dusverre heeft meegemaakt. "Ik heb kindjes gefotografeerd van tussen de zeventien en veertig weken. Meestal zijn ze overleden in de buik van de moeder. Soms komen ze nog in een behandeling, maar hebben ze zoveel schade en complicaties dat ze het helaas niet redden. Dan wordt er een zogenaamde stopbehandeling uitgevoerd en worden ze van de beademing afgehaald. Uiteindelijk komen ze dan te overlijden en dat moment wordt soms ook vastgelegd."

De fotografe kan zich de eerste keer nog goed herinneren. "Het was heel spannend, omdat je niet weet wat je aan gaat treffen en hoe zo'n kindje eruit ziet. Ik ben met open armen ontvangen en heb er eerst drie kwartier zitten kletsen met de ouders en daarna zijn we foto's gaan maken. Het was voor mij een beetje geluk dat het ging om een kindje van boven de dertig weken. Dan zien ze eruit zoals jij en ik ze kennen. Dat kindje was gebalsemd en dan blijven ze er veel mooier uitzien. Vooraf krijgen we te horen wat de situatie is. Dus wat de gezinssamenstelling is en waaraan het kindje is overleden. Ook als er grote uiterlijke afwijkingen zijn, krijg ik dat te horen. Zo kan ik me er redelijk goed op voorbereiden."

WOONPLAATS Over het algemeen ontvangt de Nunspeetse opdrachten die (enigszins) in de buurt van haar woonplaats liggen. "Gemiddeld genomen één keer in de twee weken, maar ik ben ook al eens twee dagen achter elkaar op pad geweest. Twee keer per maand vind ik ook wel het maximale, omdat het best heftig is. Je moet het altijd weer een plekje geven en je stapt met het verhaal weer in de auto. Vaak bespreek ik het naderhand met mijn moeder, zonder overigens privégegevens te vertellen. Thuis ga ik de foto's bewerken en dan zie je het verdriet. Sommige kindjes zijn nu eenmaal beschadigd en dat neem je toch even mee. Als ik de foto's op kan leveren, ben ik het meestal weer kwijt. Via de mail stuur ik de foto's naar de familie van het overleden kindje. Vaak ontvang ik dan een bedankje terug." 

Met haar vrijwilligerswerk kan Desiree Dijk écht wat betekenen voor anderen. "Ik heb zelf twee keer van dichtbij meegemaakt dat ouders hun kindje verloren. Dan hoor je ook terug dat de foto's helpen bij het rouwproces. De ouders verliezen niet alleen hun kindje, maar ook een stukje toekomst wat ze tijdens de zwangerschap aan het opbouwen waren. De foto's maken niks goed, maar je kunt er later wel even mee terug in de tijd. Dat wordt als fijn ervaren. Dankbaarheid overheerst, want sommige momenten maken ouders niet helder mee in de dagen tussen het overlijden en de uitvaart. Ze kunnen nog eens zien hoe klein hun kindje was. Vergeet niet dat we het soms hebben over kindjes van maar twintig weken." 

Voor wat betreft de toekomst is de fotografe van plan hiermee door te gaan. "Het belangrijkste wat ik fotografeer zijn de gezinnetjes en de mooie kant ervan. Ik maak ze ook duidelijk dat het niet zo vanzelfsprekend is dat ze bijvoorbeeld een gezond kind van vier jaar in hun armen hebben. Wees blij dat ze hun peuterpubertijd hebben, want er zijn heel veel ouders die daar alleen maar van dromen. Sommige ouders klagen dat ze nachtenlang wakker liggen, omdat hun kindje huilt. Ik probeer die ouders er bewust van te maken dat er veel ouders zijn die er, bij wijze van spreken, een moord voor zouden doen om hun kindje één nacht te horen huilen."

DUIDELIJK Tot slot: "Ik zet me in om steeds maar weer duidelijk te maken dat ook de andere kant, dus als het fout gaat, op foto vastgelegd kan worden en wat voor waarde dat kan hebben."

Kijk voor meer informatie op www.desireedijkfotografie.nl/kinder-afscheid