column

12 mei 2026 om 13:23

Twee wielen

De veertig gepasseerd. Die jonge hond is er niet meer, dus dat moet ergens gecompenseerd worden. Sommigen kopen een cabrio, anderen beginnen fanatiek whisky te drinken of gaan marathons lopen. Ik zocht mijn heil in fietsen en motorrijden. In ieder geval iets op twee wielen.

Dat begon allemaal vrij onschuldig. Een beetje buiten zijn. Hoofd leegmaken. Iets doen naast werk en kerk en gezin. Maar inmiddels heb ik ontdekt dat de wereld van tweewielers verrassend veel verschillen kent. Eerst haalde ik mijn motorrijbewijs bij Roordink Rijopleidingen. Bij het lessen viel me meteen al iets op. Motorrijders groeten elkaar. Altijd.

Ook als ze elkaar niet kennen. Er gaat een handje of in ieder geval een paar vingers omhoog. Het maakt niet uit wat je rijdt, hoe duur je motor is of hoe oud je bent. Er is een soort vanzelfsprekende kameraadschap onderweg.
Terwijl je door die helm toch geen idee hebt wie er op die motorfiets zit. Motorrijders blijken opvallend sociaal. Dat staat in schril contrast met wielrenners en mountainbikers. Die groeten namelijk helemaal niemand. Ik leende laatst een mountainbike van een maat en ben eens naar Vierhouten gefietst. Heen was niet te doen, terug mooi naar beneden.

Wat me opviel is dat de fietsers die ik tegenkwam niet groeten. Elkaar niet, wandelaars niet en automobilisten al helemaal niet. Wielrenners en mountainbikers rijden doorgaans alsof ze alleen op de wereld zijn. Het gezicht strak en de ogen gefixeerd op de grond voor hen. Als je al wordt opgemerkt, is het meestal pas op het moment dat je hinderlijk in de weg blijkt te staan. Ik chargeer natuurlijk een beetje. Maar het verschil valt me wel op. Terwijl beide hobby’s toch grotendeels dezelfde doelgroep hebben: mannen van middelbare leeftijd die ergens vandaan proberen te rijden.

Misschien verandert het allemaal zodra je het in clubverband bekijkt. Als wielrenners en mountainbikers in hun eentje rijden dan bestaat de wereld alleen nog uit snelheid, Strava-segmenten en snot voor de ogen. Met inhaalmanoeuvres alsof iedere tegenligger een persoonlijke aanval is op hun gemiddelde snelheid. Maar laat ze samen in een groepje fietsen en het blijken ineens hele gewone vriendelijke huisvaders te zijn die vooral koffiedrinken en appeltaart eten.

Bij motorrijders werkt het precies andersom. In hun eentje op de motor zijn het opvallend relaxte en vriendelijke mensen die naar elkaar zwaaien en je alle ruimte gunnen. Maar zodra ze zich verzamelen in een groep verandert de sfeer direct. Dan kopen ze leren hesjes met een vervaarlijk logo en een gezamenlijke rit oogt ineens alsof er een kleine invasie hooligans onderweg is. Ik ben nog niet klaar met mijn midlifecrisis. Fietsen of motorrijden; ik denk dat ik maar eens zo'n loopstep ga proberen.

Jelle Riet