Column

20 mei 2026 om 09:58

Uit het zicht

Ons zoontje van vijf jaar mag met het buitenspelen steeds iets meer. Vroeger mocht hij alleen vlak voor het woonkamerraam spelen, tegenwoordig mag hij een klein stukje door de wijk en soms zelfs even uit het zicht. Nu kan ik wel doen alsof wij daar als ouders heel ontspannen in zijn, maar dat is niet zo. Zodra ons zoontje niet meer zichtbaar is, schieten de meest gruwelijke scenario’s door ons hoofd. Het zal wel bij het ouderschap horen.

Vanaf de zolderkamer heb ik zicht op het speelveld waar veel buurtkinderen samenkomen. Laatst zag ik hoe mijn zoontje samen met een buurjongetje langs de stoep een leeg snoepdoosje vond van een groep oudere jongens die eerder bij de tafeltennistafel had gezeten. Het buurjongetje trapte ertegenaan. Mijn zoon bukte, keek erin, vond nog een verdwaald snoepje, overlegde even met zijn vriendje en stopte het vervolgens in zijn mond.

Twee seconden later ging mijn trouwring tegen het zolderraam. “TIKTIKTIK!” U kent het geluid wel: Het officiële signaal van een Boze Papa of Mama.

Eenmaal binnen legde mijn zoontje uit dat vooral het buurjongetje het een goed idee had gevonden om het snoepje op te eten. Ik probeerde hem uit te leggen dat het niet alleen vies was, maar ook gevaarlijk. Dat sommige dingen die op snoep lijken, helemaal geen snoep hoeven te zijn. Maar eerlijk gezegd was ik zelf het meest onder de indruk. Niet vanwege dat ene snoepje, maar omdat ik zag hoe groot de invloed van andere kinderen eigenlijk is. Hoe snel gedrag wordt overgenomen. Hoe sterk de behoefte is om erbij te horen. Als ouder heb je graag het idee dat jij degene bent die richting geeft. Dat jouw normen stevig genoeg staan. Tot je merkt dat één opmerking van een ander kind soms meer effect heeft dan tien gesprekken aan de keukentafel.

Tegelijkertijd zit daar ook iets moois in. Kinderen vormen en leren van elkaar. In goede én minder goede voorbeelden. Misschien is dat wel waarom school zoveel meer is dan rekenen en taal. In een klas leren kinderen samenwerken, grenzen ontdekken, omgaan met verschillen en voor zichzelf opkomen. Op De Schovenhorst zien we dagelijks hoe kinderen zoeken naar wie ze zijn in relatie tot anderen. Het ene kind heeft daarin wat meer sturing nodig, het andere wat meer vertrouwen. Maar uiteindelijk willen kinderen vaak hetzelfde: erbij horen. Het is één van de belangrijkste opdrachten voor opvoeders en scholen samen. Zorgen dat ze stevig genoeg worden om, uit het zicht, hun eigen keuzes te maken. Zelfs als er buiten gratis snoep ligt.

Frank Jongbloed