Honderdjarige was er altijd voor haar kinderen

PUTTEN – Voor mevrouw A. Eshuis-De Graaf ging de dag van haar honderdste verjaardag, zondag 1 juni, in alle rust voorbij. Maar de dag ervoor was deze mijlpaal groots gevierd in familieverband en de maandag erna was het feest in De Schauw, waar zij nu zeven jaar met veel plezier woont. In een terugblik vertelt mevrouw Eshuis over haar leven.

Door Jolette van Eijden

In honderd jaar kan een mens heel wat meemaken. Mevrouw Eshuis beseft dat ze een goede jeugd heeft gehad. Ze herinnert zich nog dat ze een jaar of 7 was en in Eext in Drenthe woonde. Ze zat buiten op een hekje en in de verte zag ze een auto aankomen. ,,Dat was zo bijzonder! Ik ging snel mijn moeder halen. Ze heeft hem nog wel gezien, want ze reden heel langzaam in die tijd. Dat vond ik prachtig natuurlijk.”

Van de Eerste Wereldoorlog is haar weinig bijgebleven, maar de crisisjaren heeft ze in volle omvang meegemaakt. ,,We gingen in 1933 trouwen met de gedachte: ‘lager kan het niet’, maar nog twee keer hebben we een loonsverlaging gehad. Het was een sport om rond te komen. Maar het waren ook mooie jaren. De saamhorigheid, ook als man en vrouw. Je moest elk dubbeltje omkeren, maar we gingen er samen tegenaan.”

Haar man heeft als dienstplichtig onderofficier de voormobilisatie in 1939 meegemaakt en zij bleef met vier kinderen achter. In juni 1940 kwam haar man weer terug en later is hij bij het verzet gegaan. Hij werd leider van de verzetsbeweging in Rijssen, waar ze op dat moment woonden. In de oorlog bood het gezin geregeld onderdak aan koeriersters van het verzet. En aan het eind van de oorlog heeft haar man bijna een jaar ondergedoken gezeten. In de oorlogsjaren werden nog twee kinderen geboren.

Mevrouw Eshuis denkt nog steeds met een groot gevoel van geluk terug aan het moment dat haar man weer thuis kwam na de oorlog, het besef dat ze er allemaal nog waren en dat hun huis er nog stond.

In de jaren vijftig verhuisde het gezin naar Utrecht. Daar overleed in 1993 haar echtgenoot.

Sinds 2001 woont ze in verzorgingshuis De Schauw. Haar oudste zoon, die evenals en van zijn broers ook in Putten woont, omschrijft haar als een moeder die er altijd echt was voor haar kinderen.

Een groot verschil met vroeger vindt mevrouw Eshuis de opvoeding van de kinderen en de omgangsvormen. ,,Vroeger was er over het algemeen te weinig openheid, er werd te weinig gepraat met de kinderen. Maar nu is dat veel te ver doorgeslagen naar de andere kant.”

De zes kinderen hebben achttien kleinkinderen gekregen en zes weken geleden is het 31ste achterkleinkind geboren. Alle nakomelingen zijn nog in leven, alleen een schoonzoon is drie jaar geleden overleden.

,,Ik ben heel dankbaar dat ik hier mag wonen. Ik heb veel gezelligheid van de buurtjes van de gang. Vooral mijn twee overburen hebben me in de begintijd direct goed opgevangen en dat was heel fijn.”

En over haar bijzondere leeftijd: ,,Het is me gegeven, het is een gave van God en ik kan er alleen maar dankbaar voor zijn. Ook dat ik al mijn kinderen nog heb en dat ze allemaal gezond zijn."