Column Pieter van Heiningen: ‘Terug naar de gymles, een verrassende ontmoeting met 75-jarige gymjuf van vroeger’
15 februari 2025 om 17:55 ColumnPUTTEN Wie herinnert zich niet die juf of meester die indruk op je maakte en zag wat je in je mars had? Ik had ook zo’n juf, die ik jaren later weer eens opzocht.
Na lang zoeken en de inhoud van een benzinetank had ik haar adres in zo’n nieuwbouwwijk gevonden. Deze vallen op door hun straatnamen en ingenieus in elkaar gevlochten wegen.
Op Zonnedauw 14 in de ‘Klapmolenstaete’ woonde de 75-jarige Greet Schimmel-Verhoef. Toevallig zagen we elkaar bij een supermarkt. Een afspraak was snel gemaakt.
Eindelijk was ik op de zesde verdieping. Krachtig drukte ik op de bel. Ik hoorde driftige voetstappen in de gang. De deur zwaaide open. Een krom oud vrouwtje in trainingspak en op ‘Reebokken’ stond voor mij. Ze keek me wantrouwend aan. In haar rechterhand hield ze een gewicht van vijftig kilo.
,,Is mevrouw Schimmel-Verhoef thuis?”, vroeg ik, ,,Ik heb namelijk een afspraak met haar.”
,,Ik zal mijn dochter roepen”, antwoordde ze. Ze sprong de gang door in de richting van de kamer met een salto die in een circus niet zou misstaan.
Even later vulde een rijzige gestalte de gang. Daar stond Greet Schimmel-Verhoef. ,,Wat leuk, kom binnen”, riep ze joviaal en trok me de gang in. Mijn arm leek opeens langer.
Ik keek mijn ogen uit. Haar moeder schaarde op een turnpaard. Greet nam plaats op een fitnessfiets, begon te trappen en zei: ,,Doe alsof je thuis bent, wij gaan door, dat houdt ons jong.”
Werkelijk, de oude mevrouw Verhoef bewoog zich voort via een serie ijzers langs het plafond, gelijk Jane van Tarzan.
Al pratend moest ik eraan geloven. Eerst moest ik met oma Verhoef enige rek- en strekoefeningen doen. Daarna moest ik op een lopende band rennen. ,,Hup met de beentjes”, sprak Greet vrolijk, ,,Even dat luie zweet er uit.”
Ze gaf ze me een klap op de schouder, waarvoor je normaal aangifte doet bij de politie. Een pauze werd me niet gegund.
,,Hier”, riep oma en gooide me twee gewichten toe. Ik pakte ze op en goochelde er wat mee. Greet liet zien wat je ermee kon doen. Onverschillig tilde ze enkele malen een halter met 150 kilogram omhoog. Mijn mond viel open van verbazing. En zo ging het maar door.
Diep onder de indruk nam ik uiteindelijk afscheid. Ik voelde na veertig jaar weer de spierpijn en zag dat m’n mouwen korter waren geworden.
Pieter van Heiningen
