Oorlog in het bos; een nieuwe column van Pieter van Heiningen

In deze tijd van het jaar kom je ze weer tegen. Ik bedoel niet de wolf. Het zijn de mountainbikers die vrolijk crossen over de bospaden rond ons mooie Putten. Bossen zijn vredig, totdat de mensen er zijn.

Rondom Putten is een aantal mooie mountainbike routes. Zo is er een prachtige route waarbij je langs het Solse Gat komt. Of de route door het Speulderbos naar Garderen. En niet te vergeten de vernieuwde route rond Ermelo. Maar menig sportieve fietser kiest ervoor om een eigen route te volgen. Op goed geluk berijdt men ook paden die voor wandelaars bestemd zijn.

Juist in deze tijd van het jaar komen deze groepen elkaar tegen: wandelaars en mountainbikers. De eersten genieten van de stilte en de natuur. Ze zijn herkenbaar aan hun fluisterende regenjassen en ANWB-wandelschoenen. Wandelaars geloven dat het bos heilig is. Een tempel van rust. Een plek waar niemand sneller mag gaan dan hun eigen slakkengangetje. Zodra ze een mountainbiker aan horen komen, veranderen ze in een barometer van oprechte verontwaardiging.

De mountainbiker, zich van geen kwaad bewust, wil maar één ding: de route sneller afleggen dan de vorige keer. Ratelend en bonkend stormen ze de modderige bospaden af. Daarbij niets en niemand ontziend. Dat doen ze niet met opzet. Maar dat is de kick! Een A-merk mtb berijdend. Het hoofd verstopt onder een veilige helm, rijden deze mountainbikers knetterhard de route af. In aerodynamische kleding, die in alle opzichten harder schreeuwt dan hun remmen. Zij beschouwen het bos als een natuurlijke achtbaan.  Speciaal voor hen gebaand.

De wandelaar denkt dan vaak: “Kan het niet wat rustiger?” Terwijl de mountainbiker piepend remt en roept: “Aan de kant!” Bij beiden roept dat ergernis en frustratie op. Soms lopen de gemoederen zo hoog op, dat beide partijen bijna op voet van oorlog zijn. Het is een botsing van twee werelden. En de boswachter? Die staat er bij en kijkt ernaar, schudt wijs zijn hoofd en denkt: “Delen is vooral elkaar respecteren.”

Zo blijft het bos gevuld met gefrustreerde zuchten, piepende remmen en innerlijke monologen van natuurminnaars. Als je de komende weken een wandelaar of mountainbiker bent, gebruik dan je gezond verstand. Het bos hoopt dat het racecircuit ooit gewoon weer een pad wordt. Laten we in het ecosysteem van de buitenlucht vooral de vrede bewaren. Er is al genoeg oorlog in de wereld.

Pieter van Heiningen

Lees ook

Noodpakket, een nieuwe column van Pieter van Heiningen