Collegecolumn: In dienst van Putten

Toen ik in 2022 begon als wethouder, deed ik dat met een flinke dosis onbevangenheid. Ik had geen jarenlange bestuurservaring en geen uitgestippeld pad. Maar wel een sterke band met Putten, mijn geboortedorp. En de overtuiging dat je vooral verder komt door te luisteren.

LUISTEREN In die eerste periode stelde ik daarom veel vragen. Waarom doen we dit op deze manier? Wat betekent het voor inwoners? Die houding probeer ik vast te houden. Want hoe langer je dit werk doet, hoe sneller je kunt denken dat je het wel weet. Maar dit ambt vraagt om een open blik. Om te voorkomen dat conclusies te snel worden getrokken. Die nieuwsgierigheid houdt mij scherp en herinnert mij eraan dat achter elk besluit echte mensen staan.

VERANTWOORDEN Het wethouderschap is een bijzonder ambt. Je bent bestuurder, maar vooral iemand die de gemeenschap dient. Natuurlijk zijn er wetten, regels en kaders waarbinnen je moet handelen. Bij elk besluit vraag ik mezelf: kan ik dit uitleggen aan iemand op straat? Kan ik die persoon recht aankijken en toelichten waarom we deze keuze maken? Een besluit is nooit alleen een regel; het raakt een leven.

RUIMTE Soms betekent dit dat je binnen de regels zoekt naar ruimte. Ruimte voor menselijkheid. Voor een oplossing die niet alleen klopt op papier, maar ook in het echte leven. Niet alles kan. Niet alles lukt. Maar de intentie om iets te betekenen voor de ander moet altijd vooropstaan.

ONTMOETEN Dankbaar kijk ik terug op de vele ontmoetingen. Gesprekken met verenigingen, ondernemers, zorginstellingen en scholen. Maar bovenal met inwoners. Hun verhalen hoor ik aan de keukentafel, in het gemeentehuis of op straat. Dat vertrouwen is nooit vanzelfsprekend. Het is waardevol en geeft richting aan mijn werk.

VOORUIT 18 maart zijn de verkiezingen. Dat moment onderstreept hoe bijzonder het is om verantwoordelijkheid te mogen dragen voor Putten. De verkiezingen herinneren ons eraan dat het vertrouwen van inwoners de basis is van ons werk. Dat vraagt om zorgvuldigheid, openheid en een luisterend oor. Dat is wat mij drijft in dit ambt, vandaag en in de toekomst.

Tot slot wil ik mijn vrouw Iris bedanken. Want dit ambt draag je nooit alleen. Haar steun, geduld en betrokkenheid maken het mogelijk dit werk met volle inzet te doen.

Jim van den Hoorn, wethouder 

Lees ook

Collegecolumn: ‘t Hart van Putten