Column Pieter van Heiningen; Wild kijken

De natuur, daar kan ik intens van genieten. Gewoon zitten, op ons terrasje, met zicht op de bomenranden en weilanden. Zeker bij mooi weer een genot. Als traag de avond valt en de zon zijn laatste stralen over de aarde strooit, is het het mooist.

Wild kijken gebeurt dan gewoon, zonder dat je er om vraagt. Niet bij mezelf, omdat ik hevig schrik, of iets verkeerds gegeten heb. Nee, gewoon omdat er enkele reeën rustig grazen. Zo’n schouwspel ontroert me. Als je rustig blijft zitten en de wind staat gunstig, duurt het een poosje, voordat ze weer tussen de bomen en struiken verdwijnen.

Laatst waren ze er weer. Blijkbaar voelen ze zich hier veilig. ,,Even mijn camera pakken” dacht ik. Maar toen ik opstond en naar binnen liep, sprongen ze snel weg de beschutting in. De laatste tijd heb ik ze niet meer gezien. Zou dat door de wolf komen, die hier soms ook rond struint? Of misschien door al die drukke wegwerkzaamheden aan de Oude Nijkerkerweg?

Dit weekend zag ik wel een paar hazen. Lekker huppelend door het veld. Soms even pauzerend met de lange oren strak omhoog. In de herfst zijn ze weg. Want dan komt er een jager met geweer op zoek naar een kerstmaal. Maar gelukkig is er meer. Zo had ik laatst een steenuil gefotografeerd. Of ik zie hoog in de lucht het echtpaar buizerd zweven op de thermiek. En als de schemering begint, fladderen vleermuizen lustig rond om zich goed te doen aan insecten. Of behoort dit straks tot het verleden? De geplande rondweg doet daar ook geen goed aan. In deze wereld vol woede, haat en onbegrip houden de reeën, vogels en hazen mijn wereldbeeld een beetje in balans. Zo’n teder tafereel van dergelijke dieren is meer waard dan een mooie asfaltweg.

Natuur is voor een tevreden mens een zegen. Misschien is zij wel echte poëzie, die nooit geschreven wordt, maar altijd gelezen kan worden. Alleen gaan wij er zo slordig mee om. Ik blijf hopen dat ik de reeën weer gauw eens zie. Een verre flits van roodbruin. Met ogen zo donker als zwart water, wanneer de schemering ademt boven dit verlaten land. De wind draagt hun geheim. Een oogopslag, een sprongetje en het bos slokt ze weer op. En ik blijf achter op het terras met een spoor van ontzag. 

Wild kijken; Kostbaar, maar toch kosteloos.

Pieter van Heiningen