Gewoon

Het was al slaapmutsjestijd toen Peter belde. Hij zag het niet zitten met zijn kalvende koe. ,,Of de specialist langs wilde komen.” Als ze je zo gaan noemen moet je opletten. Dan wordt het meestal een zwaar klusje. Jolette zal dus al lang op bed liggen als ik weer zou thuiskomen.

Het is heerlijk om je ‘s avonds laat in een koeienstal te begeven. De serene rust die herkauwende koeien uitstralen, relaxed liggend in hun box, heeft altijd een heel kalmerende invloed op mij. Peter stond achter in de stal waar hij een mooie ruime afkalfbox had. Hij had zijn koe al aan het voerhek gezet. Voor alle zekerheid, want zijn koeien lijken erg op hem. Peter is een uiterst relaxed figuur. Die laat zich niet gauw gek maken. Zo waren zijn koeien ook. Ook heel rustig. Eerder nieuwsgierig dan bang. Ze komen altijd naar je toe als je in hun stal loopt. In tegenstelling tot koeien in sommige andere stallen waar ze met z’n allen achterin gaan staan zodra je daar over het voerhek klimt.

Het kalfje lag volgens het boekje keurig met zijn voorpootjes in de geboorteweg, die genoeg ruimte leek te bieden voor het kalf. Eigenlijk bedoelde ik te vragen waarom Peter mij gebeld had, alles leek immers heel gewoon. Maar ik wilde niet de indruk wekken dat hij mij voor niets had gebeld. Dus stelde ik voor dat we maar eens moesten proberen het kalfje eruit te halen. Alsof ik niets nieuws vertelde, knikte Peter zwijgend instemmend. Toen pas merkte ik dat Peter eigenlijk wel erg stil was, normaal is het altijd dolle pret met hem.

Zonder al te veel problemen werd het kalfje geboren. We hoefden slechts lichte trekkracht uit te oefenen, want moeders deed flink haar best. Niets aan de hand dus. Met een paar goede buikpersen lag er een prachtig vaarskalfje achter de koe in het stro. Na een tevreden blik op het mooie tafereel snel mijn spullen schoonmaken en dan gauw weer naar Jolette. Dacht ik.

Buiten de stal naar mijn auto lopend vroeg Peter of ik nog wat wilde drinken. De toon waarmee hij dat vroeg was heel anders dan ik van hem gewend was. Het voelde alsof ik dit niet moest weigeren. Aan de keukentafel bij het schemerlicht van het aanrechtlampje vertelde hij mij waarom hij het niet zag zitten om zijn koe te helpen met kalven. Die ochtend was zijn schoonvader plotseling overleden, op de respectabele leeftijd van 87 jaar. Zijn hoofd stond even niet naar kalvende koeien. Vandaar dat hij de veearts had gebeld. Nu moest diezelfde veearts plotseling wat warme, meelevende woorden zien te vinden. En dat vindt hij veel moeilijker dan een gewone verlossing.

Gerard van Eijden, dierenarts