Columnist Marjolein Backx-Rietbergen genoot ooit op de plek van de roestige bakken in Putten van de vlijtige liesjes

PUTTEN Wie Putten binnenrijdt, vanaf welke zijde dan ook, komt als eerste de rust, het lommerrijke groen en de netheid tegen die je doen denken aan een oud en welvarend dorp. Eenmaal in het centrum is het rijke groen opvallend en ruim aanwezig. Tot enige jaren geleden waren in het centrum zomers op de brede vluchtheuvels, kegelachtige bloemenzuilen te zien, gevuld met vlijtige liesjes.

En vlijtig waren deze liesjes: de zuilen bestonden al kort na aanplant ogenschijnlijk alleen nog maar uit deze liefelijke, bonte bloemen. De zuilen gaven een bijna aristocratische aanblik zoals je deze nog steeds in de dorpen in Het Gooi kunt vinden. Ik genoot van dit ultieme kenmerk van zomer in Putten. Als ik dan aan het einde van een warme, zomerse werkdag, in de file kwam te staan achter het bloemendouche-wagentje van de gemeente, verlangend naar wat te drinken op het terras, zag ik de chauffeur uiterst geduldig alle zuilen verzadigen met water. Ik voelde me ultiem gelukkig…

Tegenwoordig rijd ik Putten binnen en ontmoet ik op de vluchtheuvels grote, vierkante, roestige bakken met een boom erin. ‘Putten bomendorp’, de daad bij het woord gevoegd. Op de bakken staat een grote roestige hand met gespreide vingers, die mij doet denken aan het ons aller bekende pictogram ‘Pas op! Gevaar! Ga terug!’

Ik geef toe, ik schets een extreem beeld, maar u snapt wel, een voor mij weinig warm en aantrekkelijk welkom. Nu ben ik niet geboren met groene vingers en ook de Grote Planten-encyclopedie staat niet in mijn boekenkast, maar naar mijn weten hoort een boom toch echt in de grond, in de volle grond wel te verstaan. En roest mag dan wel ‘in’ zijn, maar het doet mij toch echt denken aan erosie, lees: verval.

Heel onaardig van mij tegenover de bedenkers van het ontwerp en beslist niet zo bedoeld, maar ik mis mijn popperige, romantische bloemenzuilen, mijn liesjes. Ik mis zelfs het bloemendouche- wagentje. ‘Putten bomendorp’ is een prachtig gekozen kreet en zeer passend bij de Veluwe, maar zoals nu tot uitvoer gebracht in het dorp zelf, net iets too much. Plek te over om (in de volle grond) bomen te plaatsen, maar in het dorp zelf mag het wat mij betreft best wat bloemiger, klassieker, wat oubolliger, wat ‘positief tuttiger’.

Mijn excuus aan allen die ik hiermee beledig of zelfs voor het hoofd stoot, maar ik mis mijn vriendinnetjes; de Liesjes. Ergens hoop ik op een weerzien. En dan sta ik met liefde weer in de file achter het bloemendouche-wagentje…

Marjolein Backx-Rietbergen