Columnist Marjolein Backx-Rietbergen weet dat Putten een populair dorp is in de vakantieperiode

De zomervakantie in Nederland loopt ten einde. De scholen zijn weer begonnen en alleen nog de pensionado’s en zij die niet meer van de schoolvakanties afhankelijk zijn, zijn nog vakantievierend op de Veluwe te vinden. Langzaam keert de rust weder. Tijdens het vakantieseizoen kijk ik vaak naar de nummerborden op auto’s om me steeds weer te verbazen over de verscheidenheid aan afkomst van de vakantiegasten. Van een dorp verderop tot diep in zuidelijk Europa. Populair dorp zijn we toch, denk ik trots. Maar de terugkeer van het alledaagse doet de Puttenaren ook goed, zo lijkt het.

Als ik op een ochtend in een supermarkt sta, weer eens in een lange rij voor één van de kassa’s, hoor ik achter me een dame met Rotterdamse tongval hardop vragen: ,,Hebben ze hier geen zelfscan?” Ik kan het niet laten om me om te draaien en geef met een grijs op mijn gezicht antwoord: ,,Nee, dat hebben we hier in Putten niet” en sluit af met een knipoog. ,,Ach joh, we zijn op vakantie, dus geen haast”, zegt een metgezel uit Rotterdam. De dame achter mij kijkt me verontschuldigend aan en vervolgt: ,,Ach, thuis hebben wij wel een zelfscan, maar dan neem ik toch altijd de kassa, dat is veel gezelliger.” Ik knik, onderbroken door de intercom: ‘Kassa 4 gaat voor u open, dit is een pinkassa’.

Toevallig de kassa naast mij. Bijna tegelijkertijd met ‘mijn’ twee Rotterdamse dames spring ik nog net niet over het hekje en belanden wij als eerste drie klanten in de veelbelovende, lege rij. De intercom verkondigt nog eens de op handen zijnde opening met de pin-restrictie. Maar verder gebeurt er niets. ,,Duurt wel lang”, zegt de dame achter mij, net iets te hard. Niemand van het doorgaans geduldige en rustige Puttense publiek reageert. Intussen schuift de klantenrij, waaruit wij met zijn drieën uit waren gesprongen, gestaag door. Als het moment daar is, dat de eerste klant na ons in onze oude rij, aan de beurt is en de intercom weer de naderende opening van onze kassa omroept, is het geduld van de vrouwen op: ,,Komt er nog wat van?”

Uit het niets verschijnt een jongeman. Hij neemt uiterst rustig en bijna laconiek plaats achter de kassa en begint de boodschappen te scannen. Met mijn enkele pakje vleeswaar en pinpas in de hand, ben ik in een wip klaar. Ik besluit nog even achter de kassa te blijven staan om te zien hoe de Rotterdamse vakantiedames het ervan af brengen. Ook zij zijn vlot klaar en als de jongen ze routinematig een fijne dag heeft toegewenst, besluit een van de dames met: “Voortaan toch weer de zelfscan!” De andere dame sust nog een laatste keer: ,,Gelijk heb je, maar nu eerst koffie.” Gezelligheid kent geen tijd.

Marjolein Backx-Rietbergen