Veertig jaar actief in het onderwijs
17 februari 2012 om 00:00 NieuwsZe vond het enig om te zien: nadat Van Eldik samen met haar echtgenoot door de directeur thuis was opgehaald kwam ze op het schoolplein aan bij een haag van kinderen. Allemaal hadden ze wel iets op of aan wat met Afrika te maken had. De dag werd gevuld met lessen op Afrikaanse trommels en het zingen van Afrikaanse liederen. Het is niet voor niets dat het thema van deze feestelijke dag met dit continent te maken had, Van Eldik heeft haar hart eraan verpand. ,,Zeven jaar geleden ging ik voor het eerst naar Kenia toe. Niet alleen als toerist, ik wilde ook zien wat de armoede met de mensen deed. Ik heb bewust een willekeurig weeshuis opgezocht in Malindi. Malindi bezit in totaal zo'n 40 weeshuizen.'' Het weeshuis in het dorp dat Van Eldik bezocht was met recht bijzonder te noemen. Ongeveer 45 kinderen zonder enkel familielid worden hier opgevangen door een weeshuisvader en weeshuismoeder. Iedere avond werden de kinderen over de huizen in het dorp verdeeld, zodat ze toch een bed hadden om te slapen. Van Eldik: ,,Het was hartverscheurend om te zien dat die kinderen niet eens een eigen matras hadden. Schoenen worden daar aan een kleiner kind doorgegeven op het moment dat ze beginnen te knellen.'' In Tiwi bezocht Van Eldik een basisschool, waar de kinderen in hun schooluniform op een cementen vloer met zand hun lessen volgden. Geld voor meubilair was er niet. ,,Hun moeders hadden vreselijk hun best gedaan om de kinderen zo netjes mogelijk naar school te laten gaan, en dat werd teniet gedaan omdat ze op het zand moesten zitten.'' Een andere trip leidde Van Eldik naar Bombolulu , waar een gemeenschap lichamelijk gehandicapten woont. De wil om de mensen in Afrika te helpen nam Van Eldik mee naar de Wegwijzer, waar sinds haar eerste reis met regelmaat sponsoracties worden gehouden. ,,Dankzij de kinderen en ouders van de school hebben we al drie rolstoelen aan de gehandicapten kunnen schenken. Er zijn schoolbanken gekomen voor de scholieren in Tiwi en het weeshuis in Malindi wordt ook ondersteund. Kinderen hebben daar weer een eigen bed om in te slapen.''
Van Eldik heeft nooit een managementfunctie geambieerd. Haar plaats is voor de klas, tussen haar kinderen. ,,Ik wilde niet boven de papieren zitten, ik wil iedere dag die koppies naar mij zien luisteren. Ik ben nu 62, maar stoppen doe ik voorlopig nog niet. Het onderwijs blijft boeiend, omdat je ieder jaar weer andere kinderen in de klas hebt.''
