Column Pieter van Heiningen: ‘Lentekriebels’

PUTTEN Nee, het gaat niet over die lesmethode, die op veel scholen gebruikt wordt om kinderen wegwijs te maken in relaties en de liefde. Deze column gaat over de echte lentekriebels. Ach, wat hadden we begin maart prachtig lente weer. Daar kreeg ik nou de lentekriebels van. 

Het is een magische tijd waarin je opeens beseft dat je je zomerjas aan kunt doen. Je gezicht en handen voelen de zon. Met een beetje geluk voel je opeens het pollen festijn weer bezit nemen van je neus en ogen. Bij winkels zie je rekken vol met voorjaarsplantjes en krijg je zin om meteen een paar dozijn van die leuk ogende plantjes mee te nemen om je tuin of bloembakken op te fleuren. Ja, de lentekriebels zijn weer terug. 

Ik heb het gevoel dat onze hersenen precies voelen wanneer de lente komt. Geen dikke trui meer aan, je kunt weer wat luchtiger gekleed gaan. Als het buiten een aantal graden warmer wordt en de bloemen beginnen te bloeien, lijkt je brein ineens in een hyperactieve modus te schieten. Je maakt plannen voor een vakantie,  je schrijft je in voor fitness en gaat lijnen. Je wil er in zwemkleding straks toch ook goed uitzien?

Wat is het toch bijzonder, dat je laarzen of winterschoenen onderin de kast zet en wat luchtiger schoeisel in je armen sluit. Zoiets voelt als een overwinning. De zon schijnt, geen dikke sokken of trui meer aan. Door dat lenteweer voel je opeens de vrijheid. Een vrijheid, die nieuwe kansen biedt. Lentekriebels, we hebben ze allemaal. Het is die magische tijd waarin ineens alles mogelijk is. Je wordt geïnspireerd om dingen te doen die je normaal gesproken niet zou overwegen en je voelt je opeens een beetje beter. 

Maar hé, het is de lente! En zelfs als je in de regen staat te springen van enthousiasme over je eigen enthousiasme, ben je niet alleen. Iedereen heeft dezelfde kriebelige lente-energie. Dus je gaat naar buiten, ademt de frisse lucht in (zelfs als het je een beetje doet niezen) en je omarmt die lentekriebels. Een plekje vinden op een vol en zonnig terrasje is dan al een hele kunst. Hordes mensen pakken de fiets en koersen door de zonnige bossen. 

Bij de lente hoort ook je hoofd opruimen. Dat geeft nog meer vrijheid. Want de genoegens van de lente zijn voor iedereen beschikbaar en kosten niets.

Pieter van Heiningen

Lees ook

Wietze Landman staat als 87-jarige nog steeds wekelijks op de tennisbaan: ‘Ik weet niet wat verveling is’