Columnist Pieter van Heiningen toeschouwer bij eindmusical ‘Gala vol geheimen’ van kleinzoon

PUTTEN Vorige week was ik met mijn echtgenote toeschouwer bij de eindmusical van onze kleinzoon. Hij was de laatste van de drie kleinkinderen hier die afscheid nam van deze school. Het was een musical met een lach en een traan. Deze werd gepresenteerd in de hal van de school te Huinen. Wij hebben ervan genoten.

Zoiets is altijd een mooie afsluiting van de basisschoolperiode. Je ziet dan een hele ontwikkeling bij de kinderen. Ze beginnen als schuchtere leerlingen vanaf groep 1 en dan eindigen ze als heuse acteurs met de nodige flair.

Op deze middag waren familieleden uitgenodigd. Ik zat naast twee andere grootouders. Na de voorstellingsronde door twee hoofdrolspelers kwam de hele groep op. Snel keek onze kleinzoon of we er wel zaten. Toen hij ons zag, kon de musical beginnen.

In ‘Gala vol geheimen’ speelde onze kleinzoon zowel keukenhulpje Joep als commissaris Wanklank. Hij deed dat met verve, evenals de anderen. De plot had meer wendingen dan een gemiddelde soapserie, waarmee de televisie tegenwoordig wordt overspoeld. Tenslotte kreeg de groep een overweldigend applaus voor hun prachtige optreden. 

Het was hun laatste rol op deze school. Nu zijn ze klaar voor een nieuwe rol op de nieuwe school. Eigenlijk zit in zo’n eindmusical hun hele basisschoolverhaal verpakt. Zoiets is de moeite waard om in te oefenen en een aantal keren op te voeren. 

Zelf heb ik als leraar in groep 8 vaak de musical met mijn groep ingestudeerd. Samen met de klas verdeelden we de rollen, schilderden de decors en maakten de uitnodigingen. Vanaf mei werd er elke week een aantal uren geoefend. De liedjes gingen het snelst. De dialogen inoefenen duurde wat langer. En wat waren ze vlak van tevoren zenuwachtig. Maar uiteindelijk ging het altijd goed. Die paar onvolkomenheden maakten zo’n musical juist echt en menselijk.

Tegenwoordig zijn er ook scholen die een ware speelfilm maken. Het voordeel daarvan is, dat de leerlingen elke scène zo vaak kunnen overdoen totdat het helemaal goed is. Zo’n film blinkt dan uit door perfectie. Ik vind dat elk kind juist in groep 8 een onvergetelijke eindmusical verdient. Jaren later kunnen de kinderen zich dat nog herinneren. 

Dan komt onherroepelijk het afscheid. Op zo’n moment besef je pas hoe bijzonder iets is, als het tijd is om afscheid te nemen. Misschien is afscheid nemen iets voorzichtig inpakken in goede gedachten ter herinnering voor later.

Pieter van Heiningen

Altijd op de hoogte zijn van het laatste nieuws?  Download de app.