Columnist Frank Jongbloed ziet dat sommige dingen helemaal niet veranderen: ‘Windbuksen op school’

Tijdens het opruimen van oude documenten kwam ik een vergeelde brief uit 1980 tegen. Een officiële brief van de gemeente Putten aan de oudercommissie van basisschool De Schovenhorst. De inhoud trok direct mijn aandacht. De gemeente verleent in de brief namelijk toestemming voor het plaatsen van een schiettent in de school. Niets figuurlijks, maar een echte schiettent, om even lekker te knallen. Er mogen maximaal vier windbuksen aanwezig zijn en een meerderjarige moet toezicht houden. De achterwand moet bestand zijn tegen kogeltjes en voor de vergunning wordt een bedrag van vier gulden en vijfentwintig cent gevraagd. En de politie komt voorafgaand aan het schietfeest ook nog even kijken en hun eventuele aanwijzingen “Dienen stipt en ontmiddelijk te worden opgevolgd.”

Als directeur van deze school in 2026 probeer ik me voor te stellen hoe zo’n aanvraag vandaag zou verlopen. Niet dat ik overigens behoefte heb aan windbuksen op school. Ik vermoed dat er eerst een veiligheidsplan, risico-inventarisatie, verzekeringscontrole en een aantal stevige gesprekken nodig zouden zijn. De kans dat de activiteit daadwerkelijk doorgaat lijkt mij bijzonder klein. Toch is deze brief meer dan een grappig document uit vervlogen tijden. Hij laat zien hoe een school altijd onderdeel is van de samenleving waarin zij staat. Wat normaal wordt gevonden verandert. Regels veranderen. Opvattingen veranderen. Wat in 1980 kennelijk heel gangbaar was op een basisschool, zou vandaag de dag waarschijnlijk leiden tot verhitte Kamervragen, een risicoanalyse van honderdtwintig pagina’s en een storm aan (veelal onfatsoenlijke) reacties op sociale media. 

Wat niet veranderd is, is de betrokkenheid van ouders. Ook toen organiseerden ouders activiteiten voor kinderen. Ook toen werd er gezocht naar manieren om school meer te laten zijn dan alleen een plek waar les wordt gegeven. Die betrokkenheid vormt al generaties lang een belangrijke kracht van alle scholen in Putten.

De brief uit 1980 verdwijnt daarom niet in de papierbak. Hij krijgt een plekje in het archief omdat zulke documenten laten zien hoe een schoolgeschiedenis bestaat uit duizenden kleine verhalen. Overigens staat er aan het einde van de brief dik gedrukt dat “de gemeente onder geen enkele voorwaarde aansprakelijk is voor schade”. Zie, dat stelt toch weer gerust; sommige dingen veranderen helemaal niet.

Frank Jongbloed

Lees ook

Zonder regen geen glans; Column Jelle Riet ‘en-en’