Columnist Marjolein Backx-Rietbergen keert altijd met een goed gevoel terug als ze naar de kringloopwinkel is geweest

Kringloop

Op zaterdag is het tijd voor mijn favoriete weekenduitje: een bezoekje aan de kringloopwinkel. Ik ben gek op kringloopwinkels. Ik heb zelfs de app gedownload waarop ik in elke plaats waar ik ben, de lokale kringloopwinkel, compleet met klantenbeoordeling, locatie en assortiment kan terug vinden. Putten heeft meerdere kringloopwinkels. Ieder op zijn manier aantrekkelijk, al heb ook ik zo mijn favorieten. Wel valt mij op dat de kringloopwinkels in dit stuk van Nederland bijzonder mooi zijn, veel mooie en degelijke spullen in opvallend goede staat hebben. Geen ‘rommel’, bedoel ik dan. Altijd wel spullen, die duidelijk uit een huishouden komen, waar degelijkheid en welvaart heerst(e). Spullen die nog niet toe waren aan te worden afgedankt.

Daarom ben ik een groot fan van de kringloopwinkels. Spullen krijgen een tweede kans. Zelf breng ik ook graag spullen. Je doet toch net iets makkelijker afstand van iets dat echt plaats moet maken in huis maar te goed is voor weggooien. Wist u dat een gemiddeld huishouden per jaar, per bewoner met ongeveer 1m3 groeit qua spullen? Dan moet je wel af en toe opruimen, anders barst je letterlijk uit je voegen. Dan ben je blij met de kringloopwinkel.

Als ik iets heb gebracht, kan ik het niet laten om even om de hoek de winkel zelf in te lopen. Lekker neuzen en speuren naar een spannend kleinood. Soms voel ik me gewoon een beetje een voyeur, neuzen in de spulletjes van een ander. Ook confronterend soms: ik ontwaar steeds vaker bijvoorbeeld servies dat ook bij mijn moeder in de kast stond. Of jaren ‘70-dingen, zoals een oranje-bruine macrame plantenhanger uit mijn kindertijd. Ik begin oud te worden, denk ik. De kringloopwinkel bleek overigens dé uitkomst toen ik één van mijn kinderen op kamers (lees; appartementje) moest helpen. Meneer wilde heel graag een Chesterfield-bankje en een Mary Poppins-kapstok. Gevonden, al moest ik even zoeken.

Eigenlijk verlaat ik de winkel zelden met lege handen. Dus beheersing van hoeveelheid huisraad is en blijft voor mij een dingetje. Maar goed, kom ik thuis met iets dat me achteraf niet bevalt, lever ik het net zo makkelijk weer in. De opbrengst gaat immers altijd naar een goed doel.

Wanneer ik bij de kassa sta met mijn zojuist verworven pareltjes, overvalt me altijd wel iets van gêne. Zie ik vaker. Sta ik daar met mijn merk handtas en mijn goedgevulde portemonnee. Maar het goede gevoel overwint altijd: blij als een kind met wat ik heb gevonden en de voldoening van een duurzame bijdrage te hebben geleverd aan de wereld en de mensheid. Circulaire economie noemen wij dat thuis. Chic, hè?!

Marjolein Backx-Rietbergen