sjoelen; ‘Even lekker samen bezig zijn’

PUTTEN Iedereen doet iets bijzonders. De een heeft een speciale of grote verzameling, de ander een leuke hobby en weer een ander kan met vrijwilligerswerk iets voor een ander betekenen. Ook zijn er mensen die een bijzondere sport beoefenen. Dit keer vertelt Chris Boeschoten over zijn coördinerende rol bij de sjoelclub.

Eigenlijk heeft Chris Boeschoten helemaal geen tijd voor een interview. Het is donderdag en de sjoelclub van Welzijn Putten komt in Stroud elke donderdagmiddag van 14.00 uur tot 16.00 uur samen om met elkaar te gaan sjoelen. Dat is in de theaterzaal, waarbij via een ingenieus systeem de rijen met theaterstoelen in zijn geheel in elkaar kunnen worden opgeschoven, zodat er een lege vloer ontstaat. 

En wie denkt dat hier dan twee sjoelbakken met vijf personen eromheen staan heeft het mis. In de ruimte staan zeker tien tafels met sjoelbakken, waarbij om elke tafel twee personen enthousiast en fanatiek staan te sjoelen.

GELIEFDE BEZIGHEID Chris Boeschoten sjoelt hier al tweeëntwintig jaar. ,,En dan ben ik niet eens degene die hier het langste zit. Mevrouw Van den Broek is al 96 jaar en sjoelt al bijna veertig jaar. Zij is ook de enige van onze groep, die het hoogst haalbare aantal punten heeft gehaald: 148. Dat is alweer jaren geleden, maar toch. Dat betekent, dat je binnen drie keer spelen, alle schijven in de juiste vakjes weet te krijgen. Oh, wacht even ik mag weer spelen.” Geconcentreerd en met de snelheid van een ervaren speler gaat Chris weer op in het spel. Als hij klaar is praat hij graag weer verder over zijn geliefde bezigheid.

CONTACTPERSOON ,,Als contactpersoon van de sjoelclub heb ik het stokje overgenomen van mevrouw Van den Broek, maar in een groepje van drie nemen wij de hele organisatie op ons. Wij zetten de tafels klaar. Daarna halen wij de grote trolley met sjoelbakken op uit het magazijn en leggen ze op de tafels. Als iedereen binnen is gaan we tossen. Zo speel je elke week weer met iemand anders. Op die manier leer je elkaar goed kennen en ontstaat er ook een hechte groep. Oh, ik ben weer aan de beurt. Er is eigenlijk geen speciale techniek. Je moet wel wat heen en weer kunnen lopen en de punten goed bijhouden. En de ene keer gaat het gewoon beter dan de andere keer. Het bevalt goed, je bent even lekker bezig. Maar nu hebben we om en om vijf keer gespeeld en gaan we gezellig met elkaar koffiedrinken in de foyer van Stroud.”

BOLCHRYSANTEN Ook tijdens het koffiedrinken is Chris bezig met de groep. Hij maakt grapjes en haalt twee mooie bolchrysanten tevoorschijn voor een jarige. Daarna springt hij weer op en voorziet de hele groep van nieuw uitgeprinte adreslijsten. Als Chris even weg is laten de anderen weten, dat hij een goede en fijne coördinator is. Chris vertelt nog: ,,Tijdens corona konden wij natuurlijk maandenlang niet spelen. In die periode heb ik iedereen om de twee weken opgebeld om te horen hoe het ging. Ook ga ik regelmatig bij iemand van ons op ziekenbezoek. Ja, we zijn na al die jaren toch een soort van familie van elkaar geworden.”

Joyce Kruizenga-Elskamp