Column van dierenarts Gerard van Eijden: Winter

Het KNMI zou minstens de code donkerrood hebben afgegeven. Er was veel sneeuw gevallen. Er stond een snijdende oostenwind. En het vroor dat het kraakte. Een echte winterse avond. En ik had natuurlijk weer dienst.

Dirk verontschuldigde zich dat hij mijn late avondrust verstoorde, maar hij had toch echt een lelijk probleem met Anna 21. Die ochtend was ze nog kerngezond. Vanavond bij het melken gaf ze maar een paar liter. En nu was ze echt ziek en had niets gegeten. Of ik het niet erg vond om even naar die koe te komen kijken. “Want anders ligt ze morgen misschien wel dood.”

Gelukkig staat mijn busje onder dak dus hoefde ik niet te krabben. Met een flinke muts op en de kraag diep over de oren probeerde ik met een gangetje van 5 kilometer per uur op de weg te blijven. Het sneeuwde flink en het zicht was daardoor beperkt. Gelukkig waren er geen andere malloten op de weg die als tegenligger zouden kunnen fungeren.

Dirk heeft een zeer moderne stal waar de koeien alle ruimte hebben. En veel frisse lucht. Héél veel frisse lucht. Het was er dus net zo koud als buiten. Koeien kunnen lage temperaturen prima hebben. Wat niet gezond voor ze is, zijn de oude, nauwelijks geventileerde stallen waar de lucht vochtig is en bedompt. Maar wel lekker warm. En heerlijk voor een dierenarts die een hekel aan kou heeft. Helaas moest ik vaststellen dat Anna 21 geopereerd moest worden omdat haar lebmaag door gasvorming helemaal verkeerd lag. Als we niet zouden ingrijpen, zou ze de volgende morgen inderdaad dood zijn.

Dus moest ik in de vrieskou Anna opereren. Want behalve zijn huiskamer was er op het bedrijf van Dirk geen ander warm plekje dat als operatiekamer zou kunnen dienen. Bij een buikoperatie moet ik steriel werken. Dus moest mijn jas en trui uit om met goed gewassen en ontsmette blote armen de operatie uit te voeren. Het werd een hele strijd. Zo bleek de infuusvloeistof bevroren en moesten we de fles ontdooien in een emmer warm water. En het was zelfs zo koud dat mijn instrumentarium was vastgevroren op het operatiedoek.

Natuurlijk liet Dirk mij weer op temperatuur komen bij zijn kachel. En hoewel ik bijna boven op de kachel zat en warme chocolademelk had gekregen van Dirks vrouw Jannie, die schat, had ik thuis nog een hete douche, een slaapmutsje en een kruikje nodig om in slaap te kunnen vallen. Maar wie was ik om te zeuren. Bij Annie 21 was de kou door de operatie zelfs in haar buikholte getreden. En die had geen kruikje om zich aan te warmen. Gelukkig stond het kranige dier de volgende morgen alweer te vreten.

Gerard van Eijden, dierenarts