Nieuwe column van Pieter van Heiningen: een vlokje van dankbaarheid

Het was me de voorbije weken het weertje wel. Wat hebben we genoten en geglibberd. En dat alles dankzij een echte winter. Bijna waren we vergeten hoe een winter voelde. Daar past, om in winter termen te spreken, wel een vlokje van dankbaarheid bij.

Zeker in het begin van deze sneeuw- en vorstperiode waren de meeste wegen onbegaanbaar.

De tv-beelden logen er niet om. Geschaarde vrachtwagens, auto’s in de sloot en ga zo maar door. Treinen vielen uit vanwege het extreme weer. Ook busdiensten staakten. Zelfs Schiphol annuleerde honderden vluchten. Duizenden mensen zaten vast op luchthavens en stations. Dan ben ik zo blij en dankbaar dat ik niet per se de weg op hoef.

In die periode was ik even in de plaatselijke supermarkt. Slavinken kon ik nog wel scoren. De winterwortels en andere verse groenten waren helaas op. Dan merk je pas hoe afhankelijk je bent van al die naamloze mensen, die zich een slag in de rondte werken om ons te voorzien van alles.

Het lijkt dan wel dat met een beetje winter en sneeuwval het hele land plat ligt. Maar niet iedereen kan in zo’n tijd op de lauweren rusten. Zo zag ik op zo’n ijskoude nacht een sneeuwploeg met oranje zwaailichten bij ons over het Huinerkerkpad voorbij komen. Erboven werd de winterkoude lucht doorboord door miljoenen sterren. En de volgende dag kwamen ze weer langs. Het winterse landschap schitterde van de verse sneeuw. Dat krijgen we zomaar gratis. Daar kan ik intens van genieten. Net zoals al die kinderen, die sleetje rijden of een sneeuwpop maken. Soms ben ik weleens kritisch op onze gemeente. Maar ik moet oprecht toegeven, dat deze sneeuwploegen geweldig hun best hebben gedaan om alles bereikbaar en begaanbaar te houden. Dat geldt zeker ook voor alle hulpverleners, bevoorraders en mensen die in de zorg en het onderwijs werken. Ondanks de soms barre weersomstandigheden deden ze hun werk met overgave.

Met elke strooibeurt kregen wij weer vertrouwen onderweg. Dankzij de mensen die met hun werk de winter draaglijk maakten. Ze strooiden niet alleen zout, maar ook een stuk veiligheid. En in ons dorp Putten werd dat met veel inzet gedaan. Zo zag ik laatst een strooiwagen, die een rotonde wel drie keer nam. Dat noem ik nog eens grondig werken. Vandaar dat al die medewerkers van de gemeente een sneeuwvlok van dankbaarheid verdienen. Chapeau!

Pieter van Heiningen

Lees ook

Nieuwe column van Pieter van Heiningen: Hoe ik mijn verstand verlies