Column Pieter van Heiningen: Schrijven als columnist

Misschien zijn de beste columns wel die waarvan lezers denken, dat had ik ook kunnen schrijven. Om voldoende beweging te krijgen, loop ik elke dag een eindje. Meestal over het Huinerkerkpad en omgeving. Soms is het daar helemaal uitgestorven. Maar ik kom ook vaak iemand tegen. Dan groet je elkaar.

Het leuke is, dat passanten me wel eens vragen: ‘Ken ik u niet?’
Zo trof ik laatst een oudere vrouw op de fiets op het Huinerkerkpad. Ze was bezig mooie berkentakjes te verzamelen, die op de grond lagen. Natuurlijk groet je elkaar dan ook. Plots draaide ze zich om en vroeg: ‘Hé, een bekend gezicht. Bent u niet van die leuke stukjes uit de Puttenaer?’ Ik stopte en antwoordde bevestigend.

Blijkbaar vond ze mijn columns leuk. Net als ik had zij in het onderwijs gewerkt. Nu deed ze vrijwilligerswerk. Onder andere bij Woord en Daad in Putten.
Dat ze mijn columns kon waarderen deed me goed. Een compliment is nooit weg.
‘Nou, niet iedereen kan mijn schrijfsels waarderen’, reageerde ik. Vrolijk ging ik nog even door: ‘Ach je kunt niet alles hebben, waar zou je het allemaal laten?’

‘Ik hoop dat u nog lang doorgaat met uw columns. Ik geniet er in ieder geval van. Ook uw humor die er verstopt zit, kan ik waarderen’, lichtte ze toe.

Nog even bleef ik staan en zag hoe ze een mooi bundeltje berkentakjes in haar fietstas deed.
‘Die zijn voor de winkel, daar hangen we straks leuke paasdingetjes aan’, legde ze uit.
Even later stapte ze op haar e-bike en reed richting het dorp. Later in de week kwam ik haar nog een keer tegen in het dorp. Opnieuw groetten we elkaar.

Het gebeurt wel vaker, dat mensen me even aanspreken. Ze kennen mij wel. Ik hen helaas niet. Maar dat is toch één van de voordelen om op het platteland of in een dorp te wonen. Zo doe ik al wandelend inspiratie op voor een column. Gelukkig zorgen ons dorp, de politiek en het alledaagse leven ook voor onderwerpen voor een nieuwe column.

Ik kan wel heel ingewikkeld schrijven, zodat niemand het begrijpt. Maar dat is te gemakkelijk. Dergelijke taal horen en lezen we al vaak genoeg. Het is moeilijker om zo te schrijven, dat iedereen het snapt. Soms denk ik: ‘Mijn columns zijn als mijn haar: vaak flink in de war, maar wel met mijn eigen stijl.’

Pieter van Heiningen

Lees ook

Column Pieter van Heiningen: Stroomnet: helaas nèt niet