Columnist Pieter van Heiningen zoekt de stilte op tussen alle ophef in nieuwe column ‘Effe zuchten’

Leuk is het als mensen je columns lezen. En dan ook nog reageren. In het dorp, of gewoon onderweg, word ik weleens aangesproken. Meestal zijn het complimenten. Maar andere reacties zijn soms minder positief. Ook dat hoort bij het leven van een columnist. Dan is het gewoon effe zuchten.

Het leven is ook niet gemakkelijk. Zeker als je om je heen kijkt. Of dat nu dichtbij is of over de grens. Er zijn zoveel problemen. En veel regeringen hebben zich er al op stuk gebeten. Als je er lang over nadenkt, zou je bijna moedeloos worden. Maar dat is weer zonde van de tijd. Is het erg om af en toe je kop in het zand te steken? Even je niet opwinden over het stikstofprobleem, of wat boeren en burgers allemaal fout doen? Meestal pak ik op zo’n moment de fiets en rijd ik een ommetje. Langs vele akkers zie ik tegenwoordig brede stroken met wilde bloemen, waar insecten zich te goed aan doen. Lang niet alles is alleen maar grasfalt.

Rond ons huisje hebben we allerlei vogelminnende struiken en bomen. De koolmezen, mussen, merels, vlaamse gaaien vliegen af en aan naar onze voederplaatsen. Natuurlijk kun je gaan paardrijden, of je weiland omtoveren in een grote zandbak. Maar die luxe heeft niet iedereen.
Soms is er iemand die je haarfijn erop wijst, dat je het helemaal verkeerd ziet. Dat wordt soms op een felle toon gezegd. Alsof jij het probleem bent met je domme kletspraat. Dan is een blik vol onbegrip en verwijt je deel.

Natuurlijk mag iedereen een mening hebben over landbouw, natuur en milieu. Maar een beetje bescheidenheid zou soms geen kwaad kunnen. Want de natuur is net iets ingewikkelder dan een hashtag. Boerenwerk is iets complexer dan een mening van 280 tekens. Misschien is het goed om af en toe minder met de vinger te wijzen en iets vaker een gesprek aan te gaan met de mensen die dagelijks met hun laarzen in de klei staan.

Vaak zit ik ‘s avonds op ons terras tussen al het groen, dat ons huisje omringt. Een late zomeravond herinnert eraan dat geluk vaak schuilt in de eenvoud: een  koel briesje, het zachte licht, het geluid van de natuur, het besef dat sommige momenten geen haast hebben.  Als de zon dan traag naar de horizon kruipt en merels hun avondlied zingen, dan moet ik effe zuchten.

Pieter van Heiningen

Lees ook

Columnist Pieter van Heiningen in ‘Het dorp uit’ voor een frisse duik en een bijzondere ontmoeting