Columnist Pieter van Heiningen over de eerste schooldag: ‘Nieuwe gezichten, kleine stapjes en grote gevoelens’

PUTTEN Als u deze column leest zijn de scholen weer begonnen. De ene ouder vindt het gewone ritme wel fijn. De ander mist juist de aanwezigheid van kroost: ,,Opeens is alles zo stil.” Zeker de eerste schooldag is spannend. De eerste schoolweek is een week van nieuwe gezichten, kleine stapjes en grote gevoelens.

Ik kan me herinneren, dat ik voor het eerst naar de grote school mocht. Gewapend met een echte inktlap liep ik die dag naar school. Mijn moeder had tien vierkante lapjes stof op elkaar gemaakt en vastgezet met een knoop.

Op school gekomen, liet ik m’n inktlap met trots zien. Na de Bijbelles, het gebed en het psalmversje legde onze juf de les uit.
,,Jongens en meisjes, vandaag krijgen jullie je eerste echte schrijfles, met een pen en inkt.” ,,Heeft iedereen een inktlap bij zich?”, vroeg ze.
Allen hielden we een soortgelijk voorwerp van huisvlijt omhoog.

Ze hing een grote kaart op voor de klas met daarop allemaal letters, kleine en grote. Daarna kregen we een schriftje met daarop keurig onze naam geschreven.
,,Goed, sla nu de eerste bladzijde open en trek eerst alle letters over met je potlood”, zei ze gebiedend. Terwijl we allen ons best deden op alle letters, liep de juf rond. Hier en daar corrigeerde ze een leerling, of ze tikte met een liniaal op de vingers, als ze met links schreven.

Eindelijk mochten we met de pen. Een kroontjespen in een soort blikken huls. Op het sein van de juf deden we het schuifdekseltje van onze inktpot open.
,,Voorzichtig indopen”, commandeerde ze.
Ploeps en weg was mijn kroontjespen. Ik stak m’n vinger op: ,,Juf m’n pennetje is in ’t potje gevallen.”
,,Natuurlijk, jij weer, hier heb je een nieuwe”, sprak ze geïrriteerd.
Nu kon ik echt schrijven met inkt. Gelukkig deed de inktlap goed werk. Het was moeilijker dan ik dacht. Het groene vloei onder m’n hand beschermde mij en mijn schrijfwerk.

Later leerde ik dat je met de pen kon prikken en dat je er stukjes gum gedompeld in de inkt mee kon wegschieten. Pas veel later leerde ik echt schrijven en kalligraferen. Maar niet dankzij de juf.

Ik wens iedereen daarom een goede start. In de eerste week hoef je niet alles al te kunnen. Achter elk kind dat dapper de klas binnenstapt, zit een wereld vol gevoelens, dromen en verwachtingen.

Pieter van Heiningen

Lees ook

Columnist Pieter van Heiningen ziet hoe de eclips Nederland in de ban houdt in ‘Eclips Gekte’