Columnist Frank Jongbloed verruilt de drukte voor stilte en bergen in nieuwe column ‘Hert’

Nederland zucht onder een hittegolf. Wij hebben de verwarming aan. Deze zomervakantie verblijven we met ons gezin in Noorwegen, in een boerderijtje van ruim honderd jaar oud. Aan een fjord, tussen de bergen. Iets verderop langs de weg kunnen we een gletsjer zien. In de achtertuin lopen herten met geweien waarvoor je in Nederland waarschijnlijk een natuurgebied zou afzetten. Het regent hier flink en het is fris. En vooral: het is stil. We passen op een halfwilde poes en twee norse cavia’s, zorgen voor de overvolle moestuin en houden de rest van de boerderij een beetje bij. 

Er is weinig reden om ergens heen te gaan. Zelfs boodschappen doen is hier een excursie. De dichtstbijzijnde mini-supermarkt is een halfuur rijden. Ongeveer net zo lang als ik nodig heb om van huis naar basisschool De Schovenhorst te rijden. Alleen rijd ik hier langs een fjord en tussen de bergen door, in plaats van over de A28. Er hoeft hier niet zoveel. Misschien is dat waarom ik inmiddels zes boeken heb uitgelezen. Niet omdat ik mezelf dat doel heb gesteld, maar omdat er vanzelf tijd ontstaat wanneer je ophoudt iedere lege minuut te vullen.

Aan het einde van ‘onze’ weg staan rotsen waarin ongeveer zesduizend jaar geleden mensen tekeningen hebben gekerfd. Spiralen, mensfiguren en herten. Ook drachtige herten. Waarschijnlijk vertelden ze iets over het belang van de dieren en over de cyclus van geboorte, leven en dood. We weten niet hoe de kunstenaar heette, of waarmee zijn of haar kinderen speelden.

Die van mij roeren op het moment dat ik dit schrijf met takken in een emmer, blijkbaar maken ze “kruidensoep”. Maar iemand pakte een steen en kerfde een hert in een rots. En dat hert staat er nog steeds. Sindsdien zijn vele generaties gekomen en verdwenen. Het fjord lag er. De bergen stonden er. De gletsjer bewoog. Veel later werd het boerderijtje gebouwd waarin wij nu vakantie vieren.

Over een paar weken begint de school weer. Tijd voor een volle agenda, tientallen mails per dag en er moet weer van alles. Dat is ook goed. Maar misschien neem ik iets uit Noorwegen mee dat niet in een koffer hoeft. Dat niet iedere minuut ergens voor gebruikt hoeft te worden. Geen mail, geen nieuws, geen reisplan via ChatGPT. Dat rustig niet hetzelfde is als saai. Dat eenvoud gevierd mag worden en niet ontweken. En dat veel van wat vandaag dringend lijkt, er over honderd jaar waarschijnlijk niet meer toe doet. Laat staan over zesduizend jaar. Dat gekerfde hert staat er dan vast nog steeds.

Frank Jongbloed

Lees ook

Columnist Harry Hoorn ontdekt dat goede communicatie thuis én in de samenleving begint in ‘Het lag aan de communicatie’