Verbazing alom bij columnist Pieter van Heiningen over colportage bij hoogbejaarde vrouw: ‘Zoiets behoor je niet te doen’

PUTTEN Als bewoner van het buitengebied van Putten (Huinen) heb ik daar eigenlijk nooit mee te maken. Het geeft veel rust, dat je niet om de haverklap wordt gestoord voor een geweldig energiecontract of abonnement op een week- of dagblad.

Eergisteren kwam ik met een tas vol boodschappen uit één van de plaatselijke supermarkten. Buiten stond een jong stel met een kar vol met exemplaren van het AD. Uit nieuwsgierigheid bleef ik even staan, terwijl de jonge dame in kwestie een hoogbejaarde vrouw met rollator staande hield.

Ik was gelukkig al heel wat gewend. Zelfs in de meeste supermarkten word je regelmatig ‘lastig’ gevallen voor een proeverijtje. De ene keer is het voor een slokje soep, een hapje yoghurt, of wat nieuw biologisch verantwoord snoep zonder suiker. Met weemoed denk ik dan terug aan de winkels van vroeger. Bij de slager kreeg je een plakje worst, bij de bakker een krentenbolletje en bij de kruidenier een snoepje. Dat waren nog eens tijden. Winkelen was toen nog een feest.

Maar even terug naar mijn waarneming ten aanzien van de colporteurs van het AD. De jonge dame in kwestie trachtte de hoogbejaarde vrouw een abonnement op het AD op te dringen. De niets vermoedende en vriendelijke oma deed haar best om alle vragen te beantwoorden. 

Blijkbaar was haar geheugen niet zo goed meer. De meeste gegevens had ze thuis.

‘Maar dan loop ik toch even met u mee?’ reageerde het meisje vrolijk.

Even twijfelde de oma. Toen gingen ze beiden op weg. Het was slechts één straat verder.

Onopvallend volgde ik het stel. En ja hoor, beiden liepen een woning binnen. Ik vond dat best wel wat. Even later kwam het meisje van een jaar of achttien weer naar buiten en sprak mij aan.

‘U hebt me gevolgd, zag ik’, zei ze zeer vriendelijk. ‘Ja’, antwoordde ik, ‘ik vond dat heel vreemd om met een hoogbejaard persoon naar huis te gaan om de ontbrekende gegevens te verkrijgen’. ‘Dat mogen we doen, daar is toch niets mis mee?’ stelde ze. Ik was het er niet mee eens: ‘Zoiets behoor je niet te doen en helemaal niet bij mensen op hoge leeftijd’. Daar kon ze het mee doen.

Ik ben blij dat De Puttenaer gratis te lezen is, zowel digitaal als de papieren versie. In veel winkels ligt er op woensdag altijd een flinke stapel voor geïnteresseerden. Dat noem ik nog eens service. 

Pieter van Heiningen