Mantelzorger voor mijn vrouw

PUTTEN Iedereen doet iets bijzonders. De een heeft een speciale of grote verzameling, de ander een leuke hobby en weer een ander kan met vrijwilligerswerk iets voor een ander betekenen. Ook zijn er mensen die een bijzondere sport of instrument beoefenen. Dit keer vertelt Adniek van Donkersgoed over zijn taak als mantelzorger voor zijn vrouw.

Puttenaar Adniek van Donkersgoed heeft een bijzondere naam. Adniek: ,,Met het uitleggen van mijn naam houd ik mijn opa Ad en oom Niek in ere, die de oorlog helaas niet overleefd hebben. Maar het gaat hier eigenlijk over mijn vrouw. Het begon in 2020 met kleine dingen. Niet op een naam komen, iets vergeten en het werd steeds erger. Burn-out, zei de huisarts. Hij schreef vitamines voor en toen moest het beter gaan. Maar het ging niet beter. Dementie kon het niet zijn; daar was ze veel te jong voor. Ze was pas 61. Maar dat was het helaas wel. Een scan bij de specialist in het ziekenhuis bevestigde dat het ook al in een behoorlijk vergevorderd stadium was. Ze dacht: er is vast wel een pil voor. Maar helaas.”

CASEMANAGER Adniek vervolgt: ,,Ze was als huishoudelijke hulp altijd aan het zorgen voor anderen. Maar dat kon ze niet meer. Precies in dezelfde tijd kreeg ik zware lichamelijke klachten, waardoor ook ik moest stoppen met werken. Helaas ook met mijn vrijwilligerswerk als bestuurslid en sponsorwerver van ‘mijn’ voetbalclub SDC Putten. In overleg met de kinderen hebben we toen moeten besluiten ons fijne huis in Putten te verkopen en moesten we bij de notaris alvast dingen regelen ‘voor later’. Gelukkig kregen wij een casemanager toegewezen van Icare. Dat was zo fijn. Ze weet alle ins en outs en heeft veel contacten bij instanties. En nu wonen we alweer een jaar in De Pastorye aan de Engweg.”

Adniek vervolgt: ,,Ondertussen heb ik het hele huishouden moeten leren, want dat deed mijn vrouw altijd. Boodschappen doen, schoonmaken, wassen, koken; ik moest het allemaal zelf uitzoeken. Maar gelukkig is er veel online te vinden. Vooral de nachten zijn best zwaar. Dan weet ze niet meer waar ze is of wat ze moet doen. Ik moet continu opletten.” 

FIJNE PLEK ,,Mijn vrouw gaat nu drie dagen naar dagbesteding in Ruimzicht. Een fijne plek. Niks moet en alles kan. Ze staat elke keer klaar; wanneer mag ik weer? Hierdoor heb ik zelf ook weer ruimte en gelukkig weer meer energie gekregen om iets te gaan ondernemen. Daarom ben ik voorzichtig aan weer begonnen bij mijn oude en vertrouwde cluppie SDC. Daar ben ik gevraagd voor het facilitair beheer van de gebouwen en terreinen en dat vind ik heel erg leuk om te doen.” 

,,Maar als jongste bewoner van De Pastorye help ik ook hier veel mensen uit de brand. Bijvoorbeeld met het openmaken van een pot appelmoes, problemen met internet of de TV. Ik ben hier ook penningmeester van de Activiteitencommissie en ik heb de Bewonerscommissie weer goed op poten gezet. Zo heb ik gelukkig weer genoeg om te doen. En het is, zoals het is.”

Joyce Kruizenga-Elskamp