Een grijper, een vuilniszak en een flinke dosis gemeenschapszin: Wim Jansen zet zich in voor ‘zijn’ Huinen

PUTTEN „Iedereen op eigen houtje, dat zet geen zoden aan de dijk”, zegt Wim Jansen, die de informele titel burgemeester van Huinen draagt. Met de stichting Vrienden van Huinen worden hete hangijzers gezamenlijk aangepakt, waarvan sommige al decennia spelen. „Samen bereik je gewoon veel meer.”

Toeval is het niet, dat onze columnist Pieter van Heiningen regelmatig langs het Huinerkerkpad een hem onbekende man tegenkomt die „gewapend met een grijper en vuilniszak de bermen waar hij langsloop schoonhoudt”. Want inderdaad doet Wim Jansen — geboren Puttenaar — wekelijks enkele keren een ronde in de omgeving van zijn huis aan de Huinerweg. Daarnaast zet hij zich als bestuurslid van de Vrienden van Huinen samen met vele anderen in brede zin in voor de omgeving. „We hebben tachtig leden”, zegt hij op deze zonnige woensdag in zijn tuin. Het uitzicht is riant te noemen: in alle richtingen strekken weilanden zich uit. Dat er serieuze plannen zijn voor een weg langs het zuiden van Putten die dat uitzicht in de toekomst minder vanzelfsprekend zou kunnen maken, bederft overigens niet zijn zonnige humeur. „Wim is een lolbroek”, zegt zijn vrouw Marjan, die enthousiast deelneemt aan ons gesprek over de zorg voor je gemeenschap.

VOORLEVEN

Opvallend is overigens de rol van Wims hond Meghan: die wijst het afval met zijn snuit aan. „Hij heeft mijn voorbeeld gevolgd. Hij zag steeds hoe ik afval met de grijper in een vuilniszak stak en dan leert een hond na een tijdje dat het dus kennelijk zo moet. Nu zoekt hij het voor me op.” Het lijkt erop dat er schoorvoetend meer mensen het goede voorbeeld volgen. „Ik zag onlangs een mevrouw die ook met een grijper en een vuilniszak wandelde. Dat is mooi om te zien, want mensen die rommel opruimen blijven de uitzonderingen.” Hij voegt daar graag aan toe dat de hoeveelheid troep over het algemeen meevalt. „Dit is natuurlijk een buitengebied. De vele wandelaars en fietsers hebben respect voor de natuur. Het komt voor dat er wat tieners op het bankje verderop hebben gezeten en wat achterlaten. Soms een verroest blikje of wat afval van een vrachtwagenchauffeur die heeft zitten lunchen ergens. Ik vind het meevallen. Het is wel erger geweest in het verleden, er was een tijd lang opvang voor arbeidsmigranten in dit gebied en die waren wat slordiger met hun afval.” Voor Wim en Marjan is rommel afvoeren als je er toch loopt, de gewoonste zaak van de wereld. Marjan: „Als je het als kind leert, ben je je er bewuster van. We hebben vier kinderen en voor hen moet je het goede voorbeeld geven. We noemen dat ‘voorleven’, wat wil je overdragen? Kijk, als je langs de Voorthuizerstraat loopt, heb je je vuilniszak heel snel vol, want daar komt nu eenmaal veel meer verkeer langs.” Wat verder weg, zegt Wim, vind je ook mensen die van het opruimen echt een taak op zich hebben gemaakt, zoals in het dorp zelf bijvoorbeeld.

GEMEENSCHAPSZIN

In de weer zijn voor de Huinense gemeenschap gaat vanzelf, schetst Wim. „Neem de plannen voor de zuidelijke rondweg om Putten. Zulke plannen waren er vijftig jaar geleden al. En dertig jaar geleden troffen mensen hier ineens paaltjes voor hun tuin, daar waren ze alvast begonnen met het uitzetten van lijnen voor die weg. Dat ging uiteindelijk allemaal niet door, mede door druk vanuit Huinen. En hoe gaat dat dan: op verjaardagen spreek je iedereen hier en dus ook de mensen die zich daar destijds al hard voor hebben gemaakt. Een van hen zei nu: we moeten opnieuw in actie komen. Er zit natuurlijk ook heel veel emotie achter. Inmiddels is er nieuw bloed bijgekomen en is het stokje overgenomen. Nu hebben we de stichting Vrienden van Huinen met tachtig leden. Elke dinsdag komt het bestuur bij elkaar. Vrijdag 25 september hadden we een jaarbijeenkomst met alle leden. Kijk, als iedereen op eigen houtje aan de bel gaat trekken bij de gemeente, bijvoorbeeld over de plannen met de rondweg, dan maakt dat geen indruk. Maar als je je verenigt, heb je een stem. Ik zit ook in de klankbordgroep, daar zitten allerlei mensen in die echt verstand hebben van wat hier speelt en waar je als overheid rekening mee zult moeten houden. Denk aan dassenburchten en andere beschermde zaken.”

ALTERNATIEVEN

De beoogde rondweg is niet het enige dat speelt, benadrukt Wim. „We geven andere mensen ook de tip: pas op je zaak. Neem zo’n spoortunneltje in de Nijkerkerstraat. Dat klinkt onschuldig, maar als je weet hoe groot het gebied is waar beton komt te liggen waar de weg langzaam omlaaggaat, dat is enorm. Sommige plannen voor infrastructuur staan niet in verhouding tot de landelijke omgeving.” En er zijn altijd aantrekkelijke alternatieven, vindt Wim, maar daar moet je dan wel kennis van willen nemen. 

SAMENHANG 

Of de gemeenschapszin typisch is voor Huinen, is moeilijk te zeggen, vindt Wim. „Wat ik zie: hoe meer ruimte er is in een gebied, hoe meer sociale samenhang. Iedereen kent elkaar hier. Samen bereik je gewoon meer. Zelfs mijn ‘titel’ als burgemeester van Huinen helpt ons om gehoord te worden.”

Lees ook

Columnist Pieter van Heiningen neemt zijn pet af voor man die wekelijks berm schoonhoudt