Zonder regen geen glans; Column Jelle Riet ‘en-en’

Een van de mooiste dorpsfeesten van Putten vindt plaats in juni. Wat een hectiek in het dorp. Er is ‘s avonds geen doorkomen aan op de Voorthuizerstraat. Hele wijken stromen leeg, bejaarden worden de stoep op geduwd. Honden aan de lijn gehouden en toeristen even niet bediend. Het dorp staat op zijn kop. Vanuit Putten, Ermelo, Garderen, Speuld en Nijkerk komen kinderen om mee doen aan de avondvierdaagse. Afgelopen jaar zag ik de Augustinusschool uit Ermelo, de Emmaschool uit Nijkerk, lopers uit andere dorpen sloten zelf aan of liepen met onze scholen mee.

Vier avonden lang 5, 10 of zelfs 15 kilometer wandelen. Dat het zo goed verliep heeft ook met de, met toch meer dan 1000 lopers, kleinschaligheid te maken. We kennen elkaar in het dorp zonder dat het beklemmend wordt. En we staan open voor wie we begrijpen. 

Voor de lopers was het soms afzien. Die van mij heeft haar tong nog op de knieën hangen. En zeker de vrijdag zag ik vele koppies hangen. Maar dat zou ook kunnen komen door die paar kilo snoepgoed om hun nek. En de regen. Doorzetten was het. Iedere dag weer opladen voor de avondetappe en gedurende de week met steeds meer verlangen uitzien naar het weekend. Die trits van afzien, bijkomen en de overwinning. Daar wil ik het over hebben.

Want:
Zonder wrijving geen glans
Zonder regen geen zonneschijn
Zonder tegenspoed geen voorspoed
Zonder werk geen vakantie
Zonder verliezen geen overwinnen
Zonder ziekte geen gezondheid
Zonder verdriet geen blijdschap

Het is er nu eenmaal beide. Wat zou het soms fijn lijken als alles van een leien dakje gaat en we geen tegenslagen zouden kennen. Zonder moeite je schooljaar halen en overgaan naar de volgende groep. Zonder kleerscheuren door een beoordeling komen en altijd een voldoende van je baas. 
In het klein kun je er makkelijk over doen. Je kunt je moeite weglachen en na 4 avonden roepen: het was niets. Appeltje eitje. Niemand verplicht je om stil te staan bij je spierpijn of vermoeide lijf. Maar als je dat dan wel doet, als je even stil durft te staan bij wat niet fijn is, dan sta je veel sterker in het leven.

Zulk een klein leed als de blaren op de voeten van onze 10 jarige avondvierdaagseloper, dat haar na 4 avonden een enorm gevoel van trots gaf, is een voorbeeld van de levenskunst van het en-en. Het leven is pijnlijk én prachtig én vreselijk én hoopvol tegelijkertijd. Leren leven met het en-en. Het is er beide en heeft elkaar nodig.

Jelle Riet

Lees ook

Column ‘Onmacht; Demonstreren, stenen gooien!’, Harry Hoorn over inspraak en inclusie