Columnist Pieter van Heiningen bereikt mijlpaal met 150ste column ‘Stuiterweg’

Soms denk ik uren na en heb ik niks op papier. Een andere keer bereik ik precies datzelfde in vijf minuten. Laatst tipte onze kapster me over de slechte staat van de Bosrand. Wie kent hem niet. Een lieflijk en lommerrijk gelegen weg aan de rand van Putten.

Een artikel op Puttencity deed mijn wenkbrauwen fronsen. Daar werd meegedeeld dat het een bewust gekozen oplossing was van de gemeente. Eind vorig jaar werden de rioleringswerkzaamheden afgerond. Nu stelt men dat zand en funderingsmateriaal zich eerst opnieuw moeten zetten. Dit onder invloed van verkeer, trillingen en weersomstandigheden. Dat om te voorkomen dat men dat later weer opnieuw moet doen. Begrijpelijk.

Na die rioleringswerkzaamheden werd deze mooie weg omgetoverd tot een ware achtbaan. Wie had gedacht dat afwatering zoveel kunde kon brengen in de kunst van het hobbelig maken? De werkzaamheden blijken niet alleen het riool te vernieuwen. Ook ons hele lichaam wordt getraind. Elke hobbel is een uitnodiging voor een onverwachte springpartij. Een perfecte workout voor polsen, enkels en wervelkolom.

Echter voor de bewoners en het verkeer aldaar geen pretje. Omwonenden merken het zelfs binnen. Het gebonk van auto’s die deze talloze drempels nemen is tot ver in het huis te horen. In sommige gevallen zelfs te voelen. Daarbij morst men regelmatig koffie of schenkt men naast het glaasje.

Ik vond deze ontboezemingen nogal sterk. Dus pakte ik de fiets en ging er een kijkje nemen. Waarlijk, het was een waar festival van hobbels en drempels. Zelfs op de fiets was het een haast onmogelijke klus. Tussen Grieteweg en Margrietlaan liggen nu negentig niet bedoelde verkeersdrempels. Na al die hobbelstroken, een zeer achterste en zweet in mijn handen bereikte ik opgelucht de Garderenseweg. Dan voelt zo’n strakke weg als een verademing

,,Ik heb geen trilplaat of sportschool meer nodig, ik rijd gewoon een paar keer over die weg”, aldus een bewoner. En weer een ander: ,,Nou, ik moet zeggen, die weg na de rioleringswerkzaamheden… dat is pas een weg met karakter. Als je hier niet gewoon je auto stuk rijdt, heb je zeker geen hart voor avontuur.” 

Het rijden daar is niet zozeer een kwestie van snelheid, maar van overleven. Het is een uitdaging, een avontuur. Na deze meesterlijke tijdelijke renovatie kun je gerust zeggen: De Bosrand is niet kapot, hij is gewoon... avontuurlijk. Totdat er nieuw asfalt ligt, noemen we hem daarom de Stuiterweg.

Pieter van Heiningen

Lees ook

Columnist Pieter van Heiningen blikt met weemoed terug op fietsvakanties in ‘Vakantie op de fiets’